Sunday, February 8, 2009

96
Σκοτεινός άγγελος του ενυπνίου

από Monody
Θέλω να σας πω
κι αν αντέχετε
με αιμορραγούσες λέξεις να σας εξηγήσω
για τον αληθινό θεό
το Χρόνο
που δε λυπάται κανέναν
Πως είναι άδικος
και τις περισσότερες φορές
δίνει άδεια συνάντησης δυο ανθρώπων
όταν πλησιάζουν στη δύση των πράξεών τους
Ποιος όμως μπορεί να ερμηνεύσει
τον περίπλοκο τρόπο της σκέψης του
και γιατί δεν το επέτρεψε την κατάλληλη στιγμή;


Όταν αγαπάμε κάποιον
για τον τρόπο που ξεδιπλώνει τη γραφή του
επινοούμε αναμνήσεις που τον περιέχουν
και γνωρίζω
- εγώ που πόθησα αμαρτίες -
πόσο πονάει
να νοσταλγείς αυτό
που δεν έχεις ζήσει
Αντικριστές οι μοναξιές
Κι όμως ούτε χειραψία
δεν μπορούν να ανταλλάξουν
Γι αυτό
- είπε ο σκοτεινός άγγελος του ενυπνίου -
Θα δώσω εξουσία αφής στις λέξεις σας
και θα τις αφήσω να συνευρεθούν
με το επιθανάτιο θρόισμα της μέρας
Το ηλιοβασίλεμα
που χωριστά βλέπετε.

22 comments:

meril said...

Από τα πιο σπαραχτικά ωραία κομμάτια του Μονωδού
Και όταν μιλούν οι στίχοι τα λοιπά φλυαρίες
Καλημέρα

Ignis said...

Ειδικά αυτό το Ποίημα
Ειδικά
κατ’εμέ το κορυφαίο του (ακόμα κι αν έχει γράψει ωραιότερα και πιθανώς δυνατότερα)
Η είσοδος στην κυριαρχία των αισθήσεων.
(και η έξοδος, αδύνατος)

Ευχαριστούμε όποιον τολμά να γράφει έτσι.
Και ευγνωμονούμε, όποιον τολμά να αισθάνεται έτσι.


ΥΓ.
"τούτο εστί το σώμα μου
οι ειδοί του Μαρτίου μου
στο πρωτόλειο κείνται
"

eraser said...

Πολύ ωραίο ποίημα, μιλάει κατευθείαν στις "γραμμές" της υπαρξιακής ανησυχίας των ανθρώπων (ανδρών και γυναικών)

Στις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη της Ιγκνις, να προσθέσω και την γενναιοδωρία της "αρχι-κηπουρού", που δεν διστάζει να μας "γνωρίζει" τους ομοτέχνους της. Αν μη τι άλλο, ΣΠΑΝΙΟ στις μέρες του εγωκεντρισμού εκτός των άλλων...

Καλή Κυριακή σε όλους τους "κηπουρούς"! :)

onlysand said...

MERIL & IGNIS :)

χαρμόσυνα λυπημένες Αισθαντικές μου

χαρά και η δική μου, μεγαλύτερη!, που τρέφω κατ' ελάχιστο τις όμορφες αισθήσεις σας...

Υ/γ. Ψάχνω αυτό τον καιρό (στα 'έπεα'), μετά μανίας, δικά σας!

Στο διάβα σας οι φρέζιες ;)

onlysand said...

ERASER :)

ευχαριστώ και υποκλίνομαι

δυστυχώς, δεν έχω χρόνο να 'ξεφυλλίζω' όλες τις σελίδες των φίλων - εδώ στον 'κήπο' αναρτώνται όσα κατά καιρούς μού έχουν κάνει την τιμή να στείλουν οι ...ομότεχνοι - και πάντα αναμένω!

καλή σου Κυριακή κι εσένα ;)

Υ/γ. ελήφθη και η δική σου 7/12 - στο είπα και αλλού νομίζω, το σημειώνω!...

nyxterino said...

δεν είχα έρθει άλλη φορά σε επαφή με την ποίηση του monody.

το..πρόβλημα που προέκυψε είναι ότι πίστεψα προς στιγμήν ..ότι από κάπου εδώ και χρόνια με παρακολουθεί!!

με τάραξε πολύ λοιπόν,το εν λόγω..δε θα μιλήσω άλλο.

Νανά, τα σέβη μου,πάντα με γοητεύεις!

onlysand said...

Ω, η μυστηριώδης Αριάδνη!...

; ; ; ; ; ; ;

όχι για να μας λύσεις το μυστήριο - το 'αντικείμενο' της ταραχής σου δεν εννόησα...

εμένα, πάλι, το 'Ενύπνιον' μού θυμίζει ομώνυμη νουβέλα τού Νίκου Καχτίτση - τον ξέρετε;
απ' τα μελλοντικά αφιερώματα...

nyxterino said...

μυστηριώδης!!μπα,μάλλον το αντίθετο!

όσο για την ταραχή ..την προκαλεί η ..ταύτιση!

πολλά φιλιά!

Γιαννης Τολιας said...

Κι εγώ ένας ονειροπόλος
Έκθετος
Στοιβαγμένος μαζί με ποιήματα
Στή βρεφοδόχο της νύχτας.

ή άλλως

Τι άλλο πιο μάταια ένδοξο
από την υλακή ενός μοναχικού λύκου
στο φεγγαρόφωτο.

Στέλνω χαιρετισμούς σε όλους
και στην κηπουρό του κήπου
αρώματα σπάνια λέξεων.

Υ.Γ. Αντιγράφω από το ΤΡΩΤΟ ΣΗΜΕΙΟ 1949

ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΟΣ

Μνήμες, μην έρχεστε!

Η μουσκεμένη
εχθρική γη μυρίζει
σαν το νιόσκαφτο μνήμα
του Κρίνου Κοριτσιού
της θύμησής μου.

Η σαλαμάνδρα
υφαίνει ντροπαλό
τραγούδι
κι εγώ μαζεύω
κόκκινα φύλλα, έντομα κι άνθη του αγρού
για τό λεύκωμά σου.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΧΤΙΤΣΗΣ

Ignis said...

Εγώ εξόν από φλυαρίες και άνθη καλλιεργηθέντα και ως φωτογραφίες δεν έχω άλλο τι να σας στείλω στα άστρα που δημοσιεύονται. Δεν ξέρω να γράφω ποιήματα μα ξέρω –πιστεύω- να διαβάζω. Και είναι κι αυτό κάτι.
Αυτό είναι το μαγικό του ποιήματος.
Το να μας αγγίζει ακόμα κι αν είναι εντελώς ξένο με εμάς.
Το να γίνεται αγκίστρι για να ανασύρει δικές μας μνήμες. Προσωπικές, άσχετες μαζί του κι όμως τόσο σχετικές λες και είναι αλληλένδετες. Να αναδύσει τα δικά μας συναισθήματα.
Μας γνέφει με τον τίτλο και μας εγγίζει απαλά με τους στίχους. Μας προσεγγίζει με τρυφερότητα.
Μας προσελκύει.
Τότε συμβαίνουν δυο πράγματα σαν το κοιτάμε στα μάτια: αναγνωρίζουμε ή όχι μέσα του κάτι από μας. Και αν όχι, του λέμε αντίο και το ξεχνάμε. Αν ναι, το υιοθετούμε και το θυμόμαστε στους κατοπινούς καιρούς.
Όσο πιο πολλούς θετούς γονιούς αποχτά ένα ποίημα με τέτοιο τρόπο βαθιάς ανάγνωσης (αναγνώρισης) τόσο πιο επιτυχημένο γίνεται.

Εύχομαι σε σας, στους δημιουργούς, σε σένα Νανά, στον Μονωδό, σε όλους όσοι είστε εδώ και γράφετε Ποιήματα, τέτοια "παιδιά" να αγγίζουν και να αγαπώνται από πολλούς. Από όσους περισσότερους γίνεται.
Χάρισμά σας άσπρα αστερόσχημα άνθη στα άστρα των στίχων σας.
Είναι αρωματικά όπως η ευωδιά που αναδύεται από τα ποιήματα. Η μόνη τους διαφορά είναι ότι αυτά είναι θνησιγενή (τα άνθη και η ευωδιά των) ενώ τα ποιήματα μένουν.
Και χαράσσουν.


ΥΓ. συμφωνώ με τον Eraser. Ευχαριστούμε για τα δώρα, δωρήματα με αγαθότητα καρδιάς, φιλόστοργη φροντίδα.
Και χαίρω που άθελά της η Αριάδνη επιβεβαιώνει αυτό που παραπάνω έγραψα. Την μυστική συνταγή για να ενωνόμαστε με το ποίημα. Αυτό το αιθέριο άγγιγμά του.

onlysand said...

ΓΙΑΝΝΗ μου

τα απανωτά σου δώρα γεμίζουν την αγκαλιά της ψυχής με τα αρώματα της δικής σου.
πολύ σ' ευχαριστώ και για τον Καχτίτση - απρόσμενο κι αυτό, δεν είχα κανένα ποίημά του (το "Ενύπνιον" είναι πεζό, η "Γάνδη" μυθιστόρημα).

onlysand said...

IGNIS

τρυφερή και αενάως ΔΟΤΙΚΗ

είναι ευλογία που σε 'συναντήσαμε', αυτό έχω να πω.

είθε, μονάχα, να έχω δύναμη και χρόνο: αυτά τα άνθη των γραπτών σου, όπως τους αξίζει να τα περιποιηθώ.

Γιαννης Τολιας said...

Το βιβλίο του Νίκου Καχτίτση ΤΡΩΤΟ ΣΗΜΕΙΟ 1949
το αγόρασα στη Θεσσαλονίκη το 1979 Το ανακάλυψα κρυμμένο πίσω από στοίβες
βιβλίων, σιωπηλό, μοναδικό αντίτυπο να περιμένει υπομονετικά.
Δεκατέσσερα νεανικά ποιήματα με πρόλογο, μετάφραση και σημειώσεις
του Γιώργου Δανιήλ

I did not want eternity
I only begged for time!

D. Capetanakis


ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ

Μοιάζω με άνθρωπο
που μόλις ήρθε
από κηδεία
με ποτισμένο το μαντήλι του
σ’ αρώματα πικρά.

Εδώ λοιπόν δε θάβουν
τους νεκρούς τους;
Τάφους δε βλέπω εδώ.
Που ‘ναι τα κυπαρίσσια
οι ροδοδάφνες
οι μυρτιές;

ΧΑΜΕΝΟΣ

Δε μπορώ πια να περάσω
μες’ από τούτη την αλλέα του Χρόνου
δίχως τα κίτρινά μου γάντια
και τη μάσκα της αυστηρότητας.
Γιατί χιλιάδες φιλύποπτα μάτια
πίσω από θάμνους
με κατασκοπεύουν.

Όχι δεν είναι τούτη
Η εποχή μου.
Ωστόσο περιμένω μ’ ελπίδα
την ημέρα
που τα ηλιοτρόπια
κι οι μανόλιες
θ’ ανθίσουν για πάντα.

Τότε θα χρειαστεί να τιμωρήσω
το φίδι που φτύνει
Το φαρμάκι του στη σάρκα μου.


Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Τα’ ωχρό φεγγάρι
μοιάζει με το κεφάλι
ανήσυχου παιδιού
που ερωτεύτηκε
τη δασκάλα του
και μιαν άνοιξη πέθανε
από βλογιά.

Απόψε ο μανιασμένος άνεμος
μου θυμίζει έντονα
νύχτες αγάπης
στην οδόν Αγίου Ανδρέου.

«Ο Νίκος Καχτίτσης γεννήθηκε το 1926 στην Ηλεία.
Έζησε και αλλού στην Ελλάδα πριν φύγει για την Αφρική,
όπου έμεινε δυο χρόνια (1953 – 1955) και κατόπιν ταξίδεψε
σε διάφορες χώρες της Ευρώπης πριν εγκατασταθεί στο Μόντρεαλ
του Καναδά το 1956.
Πέθανε στην Πάτρα το 1970. Κύρια έργα του: Ποιοι οι φίλοι (1956),
Η ομορφάσχημη (1960), Το ενύπνιο (1960), Ο Εξώστης (1964),
Η περιπέτεια ενός βιβλίου (1965), Ο Ήρωας της Γάνδης (1967),
Vulnerable Point 1949 (1968).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο Νίκος Καχτίτσης σαν επιστολογράφος»

onlysand said...

Ωραιότατες αφορμές 'συναντήσεων' στον 'κήπο'! :)))

'Ο Ήρωα της Γάνδης', ήξερα πως έχει γίνει καπνός (δανεικός και ...αγύριστος, ούτε θυμάμαι σε ποιον)
Να, όμως, που με περίμενε ένα ακόμη δώρο-έκπληξη, στη βιβλιοθήκη ξεχασμένο:
'Ο Λεπιδοπτερολόγος της Αγωνίας Νίκος Καχτίτσης', πάλι τού Γιώργου Δανιήλ, έκδοση που σχεδίασε και επιμελήθηκε ο Ε. Χ. Γονατάς (άλλος υπέροχος!), Νεφέλη 1981 - που περιέχει και το "ΤΡΩΤΟ ΣΗΜΕΙΟ"!!! (το είχα ξεχάσει...)

Κάποτε θα διαβάσω το "Ενύπνιό" του εδώ, στον 'κήπο'... Αλλά, προς το παρόν, απόψε θ' 'ανεβάσω' το αντι-δωρο για τον δικό σου 'άγγελο'...

σ' ευχαριστώ πολύ για τον κόπο σου, Γιάννη - να είσαι πάντα καλά! :)

Anonymous said...

Τελευταίες μέρες της άνοιξης
και ακόμα με χτυπούν τα κύματα των αρωμάτων.
Πότε επιτέλους θα κοπάσει αυτή η αντάρα της ανθοφορίας.
Περιπλανώμενη γύρη αναμνήσεων που αναζητά στέγη στις μέρες μου.

Εμένα όμως μ’ έχει κούρασε αυτή η αγρύπνια της υποδοχής.

Πάνω στο παλιό κρεβάτι της μουριάς, εκεί πάντα με συναντά
και με εξολοθρεύει το παρένθετο όνειρο της πραγματικότητας.

Υ.Γ.
Η υπέρτατη τιμωρία της νύχτας
Είναι όταν δε σου επιστρέφει
Το όνειρο τη μέρα.

Γιάννης Τόλιας

΄Αδωνις Λαζάρου said...

Ωραία η φωτό της Μήλου.

onlysand said...

Ωραίο και το ..."ό,τι δεν διάβασα κι έχω ήσυχο το κεφάλι μου" ;)))

Dr Moshe said...

Αγαπητή Νανά,

Ελπίζω να είστε καλά και εύχομαι από καρδιάς καλή επιτυχία στο καινούργιο βιβλίο σας. Είμαι βέβαιος ότι θα αποτυπώνει την ευαισθησία που μαρτυρούν πάντοτε οι λεκτικές σας εικόνες.

Εύχομαι καλή δύναμη και καλή συνέχεια :)

onlysand said...

Dr. Moshe :)

σας ευχαριστώ πολύ!

και για τις ευχές και για τα
ευγενικά σας λόγια

Κι εσείς να είστε καλά
όπως πάντα δημιουργικά δραστήριος

΄Αδωνις Λαζάρου said...

Χρόνια πολλά ,Καλό Πάσχα,Καλή Ανάσταση!

onlysand said...

Καλή Ανάσταση, ΑΔΩΝΙ !

σ' ευχαριστώ για τις ευχές σου
πάντα να είσαι καλά ! :)

Anonymous said...

Eίναι η πιο κρίσιμη περίοδος στο Δικαστήριο της Χάγης τώρα. Μη σταματάτε να το διαδίδετε παντού !

Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπεί στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο . Ο Χίτλερ, εισέβαλε στην Ελλάδα (1941). Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε όσο καμία άλλη χώρα. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα-άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας.

Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων.
Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πλήρωσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του. Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο. Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971.

Παρά ταύτα,η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις.

Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μεχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.

Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησηςJacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011).


Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών.
Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.

Παρακαλώ ζητήσετε από φίλους και γνωστούς σας να πάνε στο

http://www.greece.org/blogs/wwii/

και να υπογράψουν το Αίτημα μας που ζητά από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.

Για το Εθνικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος
Μανώλης Γλέζος

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ