Sunday, March 29, 2009

92
Προτιμώ τις εξαιρέσεις

στην Καπετάνισσα Χρόνια Πολλά! :)


Σηκώνω την τύχη απ’ την τρύπα
- παράπεσε με το ξημέρωμα -
κι έρχεται τώρα να σωθεί από
μικρές κουβέντες τρυφερές
σαν βήματα ανοιχτόκαρδης επιστροφής˙
χάδια σκορπούν σε αυλές και σε δρομάκια
ο αέρας μοσχομύρισε φαγάκι σπιτικό
βροχούλα ήσυχη φλυαρεί πάνω στις τέντες
κρεσέντο εορτάζοντα τα πράσινα
στέλνουνε γέλια ανυπόμονα στον ουρανό
να σταματήσει πια το ποτιστήρι
γυρίζει το άλλο πρόσωπο ο Ιανός
γνέφει σε ιστία υποσχέσεις με τα κυάλια
σινιάλο ηλιόλουστο απέναντι ο Ιούλης.



Τώρα που η θάλασσα γέμισε ξεχασμένα
το όνειρο σώνεται την τελευταία στιγμή
στη μέρα που ξυπνάει
όπως τα λουλούδια προχωρούν άφοβα
στην αθανασία˙
η ύπαρξη έχει τους δικούς της λόγους
να είναι.

Αφού κι εμείς, καμιά φορά
όταν τα κύματα περιφρονούν
λησμονημένες τραγωδίες
κρατάμε όλη την έρημο
μες στη μικρή παλάμη.

10 comments:

Καπετάνισσα said...

Δεν το περίμενα.
Δεν θυμόμουν καν πως το'χα μαρτυρήσει.
Ω, όμορφη, σπουδαία έκπληξη μες στη μέρα τη συμβολική!
Πόση χαρά μου'δωσες... Μες στο πιο βαθύ κόκκινο της καρδιάς μου, βουτώ το πιο φωτεινό ευχαριστώ!
Και σε φιλώ απ' τα νερά που λαμπυρίζουν.
Εδώ κοντά στη θάλασσα που είμαι, ραντίζω με αλμύρα όλα τα στεγνά, ξερά, αστικά όνειρα.
Ακόμα και οι ήλιοι μοιάζουν μουσκεμένοι εκεί πάνω.

Αγαπημένο κορίτσι, αγαπημένη φωνή και γραφή, στάσου στ' ακροδάχτυλα να το νιώσεις.
Και τ' αεράκι το χαδιάρικο, να σου κολλήσει στ' αυτί γλυκό φιλί του νότου!

nyxterino said...

"Αφού κι εμείς, καμιά φορά
όταν τα κύματα περιφρονούν
λησμονημένες τραγωδίες
κρατάμε όλη την έρημο
μες στη μικρή παλάμη"

πάντα είχες ,Νανά, τη φοβερή ικανότητα να μετουσιώνεις σε στίχο την απόγνωση.

καλημέρα και χρόνια πολλά στην καπετάνισσα του νότου!

eraser said...

Προσυπογράφω την κατάθεση του "Νυχτερινού" !

είναι ο μαγικός τρόπος σου, Νανά, να κόβεις με το βαμβάκι την "πραγματικότητα" και να μας τη σερβίρεις ως ζηλευτό έδεσμα (για να την αντέχουμε!;)

Χρόνια Πολλά και από μένα στην λυρική Καπετάνισσα και την εύχυμη ευγλωττία της!

Καλημερίζω όλους τους ανυπόμονους συν-κηπουρούς της Άνοιξης :)

onlysand said...

Γλυκειά μου ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ :)

είναι "οι λέξεις σου πουλιά και ουρανός ο κόσμος"! (με δικά σου λόγια :)

φταίει η θάλασσα που έχεις γύρω σου κι εντός σου ; ...

φταίει η ασίγαστη φλογισμένη σου καρδιά ;

φταίει που έχεις το χάρισμα να κάνεις το ελάχιστο, σημαντικό

Πάντα ν' ανθίζεις! :)

onlysand said...

ΑΡΙΑΔΝΗ & ERASER* :)

παιδιά ευαίσθητα και 'διορατικά'

σας ευχαριστώ, χαίρομαι που υπάρχετε στον χαώδη, ετερόκλητο κυβερνοχώρο ;)

*Κοίτα λίγο τον ουρανό σήμερα: η ...Σαχάρα αυτοπροσώπως! - πώς να μην είμαστε ανυπόμονοι για ...άνοιξη;;;

Καλύτερη εβδομάδα σε όλους! :)

Ignis said...

Στην Καπετάνισσα και τις δικές μου ευχές
(δυσκολεύτηκα να βρω κάτι με λουλούδια και πλοία....χι χι χι)
Προσφιλής γραφή από το ποίημα της ("Οικιακής Χρήσης") που είδα στην Περισυναγωγή, της εύχομαι να διατηρεί την λεβεντιά της σε όλη την πορεία της ζωής της.
Και να προσυπογράψω τα λόγια του Eraser που νομίζω ότι της ταιριάζουν πολύ ("εύχυμη ευγλωττία", τι ωραίο!), προσθέτοντας στην ευχή να διαθέτει πάντα στην πλούσια ψυχή της και την αντοχή εκείνου του ατσάλινου μαχαιριού του ποιήματός της (καθόλου συνηθισμένου, και ατίμητου!)


ΥΓ. άλλη μια κατακλείδα φοβερή, Νανά...όλη η έρημος στην παλάμη..όταν η αφή (ψυχή) αρνείται ή δεν μπορεί να εγγίσει, άνυδρη άσιτη άστεγη ανυπεράσπιστη και ανέστια μένει..

Καπετάνισσα said...

nyxterino & eraser, αγκαλιές.
Υποκλίνομαι στις ανοιχτές κουβέντες και στα λόγια τα μαρτιάτικα.
Ευχαριστώ από καρδιάς.
Μες στα φυλλώματα ετούτου του κήπου της δροσιάς και της ανθοφορίας, είναι όμορφο να γιορτάζει κανείς! Να μαζεύονται γύρω του φωνές, να μυρίζουν τα ροδοπέταλα σάρκα.
Άλλοτε, ωραίο είναι να βουβαίνεται η καρδιά για να στρογγυλεύει, να καθαρίζει ο ήχος.
Φιλόξενες γωνιές, όπως και να'χει.
Συγχωρέστε μου το βαρύ του λόγου, μα, τούτα δω τα αγγίγματα είναι πολύτιμα.

Νανά μου, ευγνώμων.

Καπετάνισσα said...

Ignis, tο κόκκινο της καρδιάς ζεσταίνω και για σένα. Για τα ωραία και βαθιά σου που με τιμούν με γενναιοδωρία ζηλευτή.

Λέω κάποιες φορές πόσο μεγάλο είναι, πόσο βαρύ, το ότι παίρνουμε αγάπη απ' αγνώστους σε στιγμές που ραγίσματα εντός χάσκουν
κοροϊδευτικά.
Κι έρχεται ο λόγος απ' το "πουθενά" και κάθεται απάνω σα φιλί.

Έτσι σ' ένιωσα. Και σ' ευχαριστώ.
Μεγάλη τιμή. Σοβαρά.

onlysand said...

IGNIS & ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ :)

ατίμητες και ανεκτίμητες, σας χαίρομαι ανθισμένες

την αγάπη μου σας στέλνω και έναστρο φιλί στην όμορφη ψυχή σας

Ignis said...

"το ότι παίρνουμε αγάπη απ' αγνώστους σε στιγμές που ραγίσματα εντός χάσκουν"

Καπετάνισσα σε νοιώθω, κατανοώ αυτό που λες.
Βάλσαμο γίνεται, χρειαζούμενο πότε πότε. Για να στηρίζει την αξία που έτσι κι αλλιώς υπάρχει, όταν με θράσος παραγνωρίζεται. Να την υπενθυμίζει.
Μα δεν ραγίσαμε, να το ξέρεις. Τούτο μέταλλο δεν σπάει, αντέχει. Στίλβεται και συνεχίζει.

Καλημέρα με ούριους ανέμους πλεύσης.
Προς τον επιλεγμένο ορίζοντα: κει που τραβάει η ψυχή μας, κει που αξίζει η ψυχή μας, κι όχι οι άλλοι να μας παρασύρουν


ΥΓ. Νανά, η δική σου αγάπη είναι ανθώνας.