Tuesday, March 24, 2009


από Ignis


Πανώρια και ολόξανθη, ακαταμάχητη και πάντα νέα, ροδαλή και τρυφερή η Άνοιξη με άνθη στα μακριά μαλλιά της, εισβάλλει στον κόσμο μας να τον αναζωογονήσει για άλλη μια φορά.


Ο Μάρτης... ψηλόκορμος κι ευθυτενής, σαν πρίγκιπας στα βελούδινά του.
Με μειδίαμα στα χείλη και μάτια άλλοτε να σε παγώνουν σαν σε κοιτούν κι άλλοτε να σε θερμαίνουν υπέροχα με υποσχέσεις που ξέρεις καλά πως δεν θα τηρήσει.




Και ξοπίσω του ο Απρίλης, ο μπουκλωτός, ο γελαστός ξανθός Απρίλης, ο πάντα εύχαρις, εκείνος με τα ροδοκόκκινα μάγουλα και τα νερένια μάτια.
Πώς να αντισταθείς σ’αυτόν; Ξέρεις ότι δεν είναι και τούτος σταθερός, μια εδώ μια εκεί μοιράζει την ζωντάνια του λες και χορεύει - σύντομα θα σε προδώσει, δεν είναι να βασίζεσαι - μα είναι τόσο φωτεινός, τόσο απλόχερα γλυκός, και τα ματάκια του, αχ, τα ματάκια του πώς παίζουν με το χαμόγελο, θαρρείς κι όλο εκεί κρύφτηκε αντίς να 'ναι στο στόμα του και καθρεφτίζεται εκεί, σ’αυτό το τσακίρικο, το τσαχπίνικο βλέμμα του το γελαστό.

Ο Απρίλης ο βεργολυγερός με τα μαργαριταρένια δόντια και τα απαλά τα ακροδάχτυλα. Στις μπούκλες του σκαλώσαν μικροσκοπικά αγριόχορτα από το κύλισμά του στο χορτάρι. Θρυμματισμένα χαμομήλια ξεφυτρώνουν απ’τους βόστρυχους. Και συ να θες να περάσεις το χέρι στους κροτάφους του, σαν να χτενίσει δήθεν τις μπούκλες τις ανάλαφρες, απ’τα χορτάρια ν’απαλλάξει, έτσι θα φανεί, μα θες να τον αγγίξεις, λίγο, έτσι την θέρμη του να νοιώσουν τα δάχτυλά σου... αχ αυτός ο πλάνος...
Εκείνος που τόσο υμνήθηκε, που λέει γι' αυτόν ο Ποιητής: ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε.
Και στο τρίτο σχεδίασμα συνεχίζει: Έστησ' ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη / κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα.
(Εκείνο το έξοχο έργο του Σολωμού με την ζωή από την μια, και το περήφανο κι αναπόφευκτο τέλος από την άλλη)

Μύρισε ο κόσμος ευωδιά...
Ήρθε η Άνοιξη με τον λευκό λαμπρό χιτώνα, κεντημένο με όλα τα άνθη του αγρού, όλα τα χρώματα του κόσμου, να θροΐζει στο απαλό αεράκι. Κρατώντας από το χεράκι τον καλύτερό της, τον Μάιο, τον εύμορφο μήνα, το στερνοπούλι της. Τον μήνα που θα σκορπίσει μυρουδιά καλοκαιριού απλόχερα, σαν προοίμιο της απέραντης ζεστασιάς του. Αυτόν που σε κοιτάει κατάματα, δεν παίζει τούτος εδώ, δεν έρχεται και φεύγει, ήρθε τροπαιούχος της αναγέννησης και νικητής του θανάτου.
Τον Μάιο των λουλουδιών, της Φύσης τον πιο καλό ζωγράφο.
Τον ποιητή της χαράς του έρωτα, του φωτός.
Τον Μάη που στρώνει το πιο καλό χαλί της η Φύση να τον υποδεχθεί. Καταπράσινο και διάσπαρτο άνθη πολύχρωμα, πετράδια χρώματος που λαμπιρίζουν στον ζωοδότη ήλιο.
Και είναι ετούτο που ο Μάης συμβολίζει στις καρδιές των ανθρώπων, την νίκη της Ζωής στο Θάνατο. Από την εποχή εκείνη τη μακρινή που υπέμεναν τους δύσκολους χειμώνες και τον βαρύ ύπνο της φύσης, από τα χρόνια που η ζωή των ανθρώπων αφουγκραζόταν τον περιβάλλοντα κόσμο και ήταν ένα μαζί της, από τότε ακόμα περίμεναν να συμπληρωθεί αυτός ο μαγικός κύκλος της ζωής ως να 'ρθει, για άλλη μια φορά, η αναγέννηση.
Τους δόθηκε έτσι σαν μήνυμα ουράνιο ότι τούτος ο θάνατος δεν ήταν πραγματικός, τίποτε άλλο από ένας βαθύς ύπνος να πάρει δυνάμεις η ζωή και πάλι να αναγεννηθεί και να πλημμυρίσει σαρωτική τα πάντα τριγύρω.

Ανθεστήρια και Ανθεσφόρια, με διονυσιακή χαρά γιορτασμένα, η Περσεφόνη των Ελλήνων και η θεά Φλόρα των Ρωμαίων, τα Ροζάλια και τα Φλοράλια, ο Μαϊουμάς των Βυζαντινών, παντού και πάντα οι άνθρωποι γιορτάζουν τη βλάστηση που ξεπηδά τριγύρω, την ευφροσύνη και την ομορφιά.
Αναθαρρούν κι οι χυμοί της ζωής στις φλέβες των ανθρώπων. Αφυπνίζονται συναισθήματα, παρασύρονται και ξεδιπλώνονται όλες οι αισθήσεις.
Τα έθιμα που επιβιώνουν, όσα από αυτά, είναι μακρινή ανάμνηση μιας τελετουργίας που αποσκοπούσε να φέρει γονιμότητα στους αγρούς. Κι αν εμάς τους κλεισμένους σε τσιμεντόκουτα ανθρώπους δεν μας αγγίζουν, το πολύ πολύ ένα στεφάνι από μαργαρίτες σε κάποιο μπαλκόνι ή έτοιμο αγοραστό με το φελιζόλ του και με τα όλα του, (δεν σκύβεις να τα συλλέξεις, άσε και πού να τρέχεις να τα βρεις...), αν λοιπόν αυτά δεν μιλάνε πια, είναι που ο άνθρωπος έχει ανεπίτρεπτα αποκοπεί από την φύση της οποίας ένας κρίκος μοναχά είναι.
Από την ίδια του την φύση.


Οι άνθρωποι που αν δεν φρόντιζαν την σοδειά τους, δεν θα είχαν να ζήσουν, τους καρπούς του κόπου τους που σπυρί σπυρί έσπερναν στη γη, απόλυτα εξαρτημένοι έμεναν από τα φερσίματά της, έκαναν τελετές για να παρακαλέσουν για την γονιμότητα των αγρών. Για να επαναληφθεί ο κύκλος άλλη μια φορά, να καρπίσει η γη και να τους θρέψει.
Η ζωή να ανοίξει τα πέταλα της κι απλόχερα και γενναιόδωρα να τους χωρέσει όλους μέσα σε ξύπνημα νιότης και χαράς.
Γι’αυτό και η ανάσταση στις θρησκείες είναι το υπέρτατο σημείο, η νίκη. Η δύναμη της ζωής που επανέρχεται. Τα σκοτάδια του θανάτου που χάνονται μπροστά της. Στην φύση ένας κύκλος αέναος, στους μύστες συμβολικά δίνει το σκήπτρο της ένωσής των με το Ανώτερο Ένα. Την απόδειξη θεότητας.
Το θεϊκό κομμάτι που κρύβεται σε κάθε τι.
Άσβεστο.
Κι άλλοτε ησυχάζει, κι άλλοτε ξυπνά.
Μα πάντα υπάρχει.

Άνοιξη: η ακριβοθώρητη και πολύτιμη Κυρία.
Το καλοκαίρι (φωτο)λούζεται και λιάζεται.
Το φθινόπωρο ετοιμάζεται να πάει για ύπνο.
Και μόνον τον χειμώνα πάει να αναπαυθεί.
Ξυπνά μετά τους μήνες της κρύας νύχτας, τεντώνεται (τώρα μου φαίνεται), βγάζει το ποδαράκι της κάτω από το λουλουδιασμένο της πάπλωμα...
..χμμμ.. κρύο ακόμα, βροχές και καταιγίδες, το σκέφτεται, χώνει το ποδαράκι πάλι μέσα, ξανασκεπάζεται (παρότι το ξυπνητήρι έχει χτυπήσει 21-Μαρτίου, ξύπνα τεμπέλα της λέει, να κεντήσεις με χαμομήλια και μαργαρίτες τους πράσινους τάπητες των αγρών) και τώρα κατά πως φαίνεται, χουχουλιάζει στα σκεπάσματά της από κάτω.
Την άλλη εβδομάδα, αν δεν έχουν πέσει χιόνια στο μεταξύ κι απορυθμιστεί το ξυπνητήρι εντελώς, ΕΛΠΙΖΩ να την δούμε εγειρόμενη εκ της κλίνης, διότι για πολύ τεμπέλα την βλέπω...

Όμως την λατρεύω, μια και είναι η αφύπνιση για την καλύτερη εποχή, το καλοκαίρι. Η ηδύτερη αναμονή για κάτι που ξέρεις πως έτσι κι αλλιώς μέλλεται να έρθει και στα σίγουρα μάλιστα (για πόσα λίγα πράγματα στην ζωή μας μπορούμε να το πούμε αυτό;;;)


Η Ignis μάς χαρίζει και τα λουλούδια :)

13 comments:

voul-voul said...

Ανθίζει η ψυχή, Νανά μου, από τις ευωδιές της γενναιοδωρίας σου και την όμορφη ευαισθησία των φίλων Ignis & Monody!

Ας είστε πάντα καλά, παιδιά υπέροχα, να χαρίζετε και σε μας τα ζωογόνα συναισθήματα που μας κάνουν ανθρώπους!

Καλό βράδυ σε όλους :)

Ignis said...

Ας έχουμε πάντα άνοιξη μέσα μας, κι ίσως ακόμα πιο καλά, καλοκαίρι για να συνυπάρχει και η θέρμη του.
Πεισμόνως ηλιόφωτοι για να μην μας σκιάζουν οι τυχόν συννεφιές της καθημερινότητας. Να τις ξεπερνάμε ανθηροί και σθεναροί, σαν να πέρασε απλώς η σκιά από επάνω μας, μα δεν βρήκε το μέσα, δεν το άγγιξε.
(ευτύχημα δεν θα ήταν;)
Κι ας λαμβάνουμε έτσι, πάντα την εποχή που μας αξίζει.
Σε μια πλάστιγγα ακριβείας, να πληρούται ως και η ευτυχία.

Καλά, εσύ τώρα νομίζεις ότι εγώ τελείωσα με τα λουλούδια;;;
καλάαααα
Αφού βρήκα αυτό που σου αρέσει (τα άνθη!) , θα σε πλημμυρίζω σε κάθε ευκαιρία.
Λάβε ακόμα μερικά, τα κόβω από την καρδιά μου
:))

Ignis said...

voul-voul που ζουζουνίζεις τρυφερότητες, εσύ να είσαι καλά κι ανοιξιάτικα ν' ανθίζουν οι μέρες σου
πάρε μια βαθιάααα ανάσα τώρα

Ignis said...

Νανα μου, θα σου βάλω αγγαρεία, συγγνώμηηηηη
Τώρα το είδα και μην σας στραβώσει η ανορθογραφία μου, εκεί στον Απρίλη διορθώνεις σε παρακαλώ το λανθασμένο εύχαρης στο ορθό εύχαρις;
Νυστάζω πολύ να διορθώσω τώρα και στο ίδιο το κείμενο εκεί στο μπλογκ μου("After all, tomorrow is another day" που θα έλεγε και η Σκάρλετ δια στόματος Βίβιαν Λη), αλλά κάτι τέτοια λάθη με κάνουν να εκνευρίζομαι πολύ με μένα
(αν κάτι άλλο μου έχει ξεφύγει, παρακαλώ πολύ διορθώστε με)

nyxterino said...

"κι αυτά τα ανακόλουθα, τα ανεμόμυλα,μη με λησμόνει άνθισαν πάλι και κορδώνεται το ξέχασμα σαν κήπος.
άνθισε πάλι το "με ξέχασες".."

eraser said...

Καλημέρα στις όμορφες Κυράδες και στην αιώνια Άνοιξή σας!

Χρόνια Πολλά στις μυρωμένες σας καρδιές και στα πλούσια δώρα σας

εμείς οι ταπεινοί συν-κηπουροί σας χαιρετούμε ευγνώμονες :)

Υ/Γ. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα με βασανίζει η ερώτηση: γιατί ο Μακρυγιάννης τα βάζει με τον Κολοκοτρώνη;...

onlysand said...

@ VOUL-VOUL

"που ζουζουνίζεις τρυφερότητες" (τι όμορφο!:::)

πάντα ανθισμένη σού εύχομαι - είναι ...μεταδοτικό, γι' αυτό το λέω, από συμφέρον...!... ;)


@ ERASER

το αυτό και δι' Υμάς, αγαπητέ ;)

Όσο για τους Μακρυγιάννη-Κολοκοτρώνη... "χαρά στον Έλληνα που ελληνο-ξεχνά…" (δυστυχώς, κι εγώ μαζί του…)

Χρόνια Πολλά, πάντως - σε 'κηπουρούς' και μη... :)

onlysand said...

IGNIS :)

αχ, τέτοιες να ήταν οι ...αγγαρείες, Χρυσή!... (το μόνο που με τσαντίζει, είναι το ότι μου διέφυγε κι εμένα ;)

όμως, "tomorrow is another day" κι ΑΥΤΟ έχει σημασία! :)

Υ/γ. Επειδή δεν προλαβαίνω να πάω και στον 'φλοίσβο', θέλω να ελαφρώσω την ευγένειά σου: δοκίμασα να το βάλω πρώτο! τεχνικοί λόγοι δεν μου το επέτρεψαν - θεώρησέ το κι εσύ ως κατακλείδα το ποίημα του αγαπημένου Μονωδού - δεν χάνει την αξία του!

onlysand said...

ΑΡΙΑΔΝΗ μου!

ξέρω, μου βάζεις απουσίες*... ;(
αλλά, πού θα πάει; θα επανορθώσω, ...ντόκτορ ;)
*μόνο ως προς τα σχόλια, όμως - γιατί σε 'επι-σκέπτομαι' συχνά!

άσε που σου ετοιμάζω κι εσένα μια 'ομορφιά' - έχω κιόλας τα 'μη-με-λησμόνει'! :)
(με βάζεις και να ψάξω κάτι σχετικό που έχω γράψει - απ' τα ...λησμονημένα...)

Υ/γ. Μια παράκληση έχω (πάλι!;) στους αγαπητούς συνταξιδιώτες: όταν αναφέρεστε με εισαγωγικά, μην παραλείπετε να γράφετε και τον δημιουργό - θέμα τάξης (με την ΚΑΛΗ έννοια, καταλαβαίνετε) - ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! :)

Maria R. said...

συνηθίζω ποιητικό σχόλιο
να αφήνω
αλλά ομολογώ ανεπαρκής
η ζοφερή μου πένα
μπροστά σε Κήπο ολάνθιστο
με λέξεις

εύχομαι πάντα ρόδα κόκκινα
και μια άνοιξη που δεν μαραίνει

Καλό Απόγευμα :)

onlysand said...

ΜΑΡΙΑ ! :)

χμμμ ...να 'μη ΜΑΡΑΙΝΕΙ' η άνοιξη, θέλει προσοχή όπως όλα τα ...κατακλυσμικά ;)

έρρωσο, Καλή - θα σου γράψω μέιλ :)

Ignis said...

ωπς, τώρα το πρόσεξα αυτό (εύκολο το’χεις να προσέξει κανείς πως ήρθαν νεα σχόλια κάτω από το μακρινάρι το δικό μου;;;)
Ευχαριστώ
Η δική μου εποχή είναι πάντως το καλοκαίρι. Καλή η άνοιξη, καλά τα άνθη της, αλλά πολύ κρύα εποχή για τα γούστα μου ;)
Θέλω κάτι πιο σίγουρα θερμό, όχι απλά και θολά υποσχόμενο και μάλιστα με τέτοια "νούμερα" καιρικά και διακυμάνσεις. Προτιμώ το καλοκαίρι με τα χυμώδη φρούτα και το απίστευτο φως που εισχωρεί σε κάθε χαραμάδα.
Α, και την θάλασσα, οπωσδήποτε την θάλασσα. Που αλλάζει όλα τα μπλε του κόσμου, όλες τις πιθανές αποχρώσεις τους, και καθρεφτίζει ουρανούς.
Το αμνιακό υγρό των ονείρων είναι τέτοιο, της θαλπωρής της.
Να σε πλημμυρίζει όλον.

(καμία αντίρρηση για το καλοκαίρι;;; μπα, δεν νομίζω!)

onlysand said...

IGNIS μου
ΧΡΥΣΗ (τυχαία, νομίζεις, σε αποκαλώ έτσι;!)

Για το καλοκαίρι προσυπογράφω με χίλια και βάλε κι άλλα τόσα!!!

Y/γ. ε, μεταξύ μας, την άνοιξη την κάνουμε ...εφαλτήριο για την ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ εποχή ;Ρ