Wednesday, April 29, 2009

86 ~ Η ωριμότητα της σύμπτωσης

στην Ερμία

Ανθίζουν αστέρια στις κορυφές των δέντρων
σεντόνια κάτασπρα ανεμώεντα στις ταράτσες
κρυφτό με αγγέλους και διλήμματα από μικροί˙
σε αιμάτινα βελούδα τυλιγμένα θαύματα
και αναδιπλώνονται τα χρώματα σε μύθους
κοιτάζοντας αμήχανο ζωγράφο την ψυχή μου
– ανάμεσα πινέλα και χαρτιά
αυτή διαλέγει
ποτάμια αστερένια ελιξήρια
κρεμάμενη σκηνή του μέλλοντός της
μικρές λευκές σκιές στην άκρη τού λυκόφωτος
απαλλαγμένες απ’ τα δάνεια του παρελθόντος.

Κάποτε απολάμβανα την Τέχνη και τα ευφυή αστεία
και ήταν πολύ δύσκολο να θυμηθώ
ανθρώπους που απέθαναν χωρίς τους
ή ζωές που έφυγαν δίχως να κλάψουν.















Ανοίγει ποίημα σαν πληγή
και το κοιτάζω μαθητής
ανατομείου χωρίς επιδέσμους
δίκαια ακίνητη η ομορφιά
σε σκαλισμένη πέτρα
ως λαχανιάζουνε τα θέλω μου
άστεγα πάλι και πολύ
στον κήπο του ονείρου.

Α, ναι – και, δίπλα, ο αρχαίος φόβος
απεγνωσμένος ναυαγός σε άνυδρη ξέρα˙
του κόπηκε η αναπνοή
και παίρνει τη δική μου.