Tuesday, April 21, 2009

88 ~ Τα δυνατά σου

στην meril
Τραβάει κουπί η πορφυρή σελήνη
να προφτάσει
πτώση φλεγόμενη στην ηδονή
πράσινοι ίσκιοι
σαν τον καλό Θεό που όλο ξεχνάει
μπαίνουν οι κήποι στα βαρκάκια
ν' αρμενίζουν
της Εύας το αστέρι
άρπα αιολική του ανέμου
λάμπει στα ενάντια
ως η αθωότητα της χαμένης σοφίας˙
φιλί αλμυρό στα τσίνορα της πίκρας
χρυσά πετάγματα στα νέφη
παιχνιδίζουν τα αρίθμητα
της ζωής τα πήγαιν' έλα.



Πώς φλυαρούν κόκκινα άνθη
στα κρεβάτια
ή απελπισία στα γόνατα
και κοιμητήρι πάγος;
Ανάπηρη μιλιά μα λόγια φρούτα ακόμα
κάτω από άφαντο ουρανό
η Απολλώνια λύρα
κάτω και χαμηλά ως σιγοκαίει
η ύπουλη φωτιά του ψεύδους
και μόνα ανήκουστα τα όνειρα.

Το φίδι αλλάζει δέρμα
Φτιάξε ποίημα!
πρόσταξε κι έφυγε αφήνοντας
την πόρτα ανοιχτή και μια φωλιά σιωπή
στο πέτρινο κατώφλι.