Friday, April 10, 2009

90
...και οι αμυγδαλιές και το φεγγάρι...

από meril
(μοντάζ από τις 'καταθέσεις' της στην 'άμμο')

Όλα κι ας χάνονται εδώ μένουν.
Μορφή αλλάζουν μα εδώ είναι όλα και όλοι.
Και οι αμυγδαλιές και το φεγγάρι που γεμίζει.
Όσο για την υστεροφημία
μια σκόνη που όλο τρίβεται
στης άγνοιας τη μέρα.

Το χρόνο - φίλο και εχθρό -
πώς να ξορκίσεις
ή, να εξορίσεις.



Όλα μάταια. Γνωστό.
Κι ανάλγητα - αν έτσι εσύ το θες -

μα αν ετούτη είναι η δική μου
η στιγμή
την προτιμώ ως έχει.
Γυμνή.

Όλα ένα ψέμα
και μεις μια αυταπάτη
ίσως - ή εντός αυτής -
και η αλήθεια
ουτοπία.

Μα για σκέψου
αν το κυνήγι της
είναι το ζητούμενο

πώς να μην ονειρεύομαι
τη μέρα
που θα αγαπάς

αυτό που ακριβώς
είμαι

και όχι
ό,τι θα ήθελες
να είμαι.



Λοιπόν ...όπως το 'πες
θα (ξανα)ρθω
πατώντας στα σημάδια-λέξεις
που αφήνεις
σίγουρη
πως θα σε βρω
φορτωμένη απ' την έννοια
του καλού
και του ονείρου το μοίρασμα.

Θα με κοιτάξεις
(όπως πάντα)
"έχουμε δουλειά λοιπόν βιάσου!"
θα πεις κι η μουσική εναρκτήρια
θα ηχήσει
ο δρόμος θα ’ναι εκεί...

Μια δραπέτισσα ονείρων
καιροφυλαχτεί
αφήνοντας σημάδια χνάρια
ανάερα
στο δρόμο των ανθρώπων...

10 comments:

meril said...

Είσαι Η απίστευτη!
Μου χει δεθεί κόμπος η γλώσσα και δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη...
Αχ, Νανά δε με λυπάσαι καθόλου μεγάλη γυναίκα...
(αν πάθω τώρα κάτι απ'τη συγκίνηση δε θα το χεις κρίμα στο λαιμό σου;)
Συγγνώμη μα είσαι τόσο απρόβλεπτη
Σ'αγαπάω στο χω πει;

eraser said...

Πολύ όμορφη μελαγχολία, Meril
σαν να περνάω μ' ένα τρένο και βλέπω σκηνές από τη ζωή μου/μας

και απίστευτη και απρόβλεπτη, σωστά το λες ;)
δεν την ξέρεις τη Νανά; και γιατί την αγαπάμε;!...

Χαμογελαστές Καλημέρες σε όλους τους "κηπουρούς" και ένα ωραίο Σ/Κ!

onlysand said...

Είπαμε: 'κανονικά', αυτός ο κήπος είναι μόνο δικός σας - εγώ δεν έχω λόγο σε ό,τι όμορφα εσώψυχο κι αισθαντικό ...φυτεύετε... ;)

@ Αλλά, προς Θεού, γλυκειά μου MERILou!
όχι και να μου πάθεις κακό, για να σε χαροποιήσω το έκανα!... :)
κι εγώ σ' αγαπάω - αλλιώς, πώς;...
(ναι, όπως το λέει ο Ποιητής στο "Μονόγραμμα";)


@ Χαμόγελα, ERASER, ΚΑΛΟ Σ/Κ! :)

meril said...

Φυσικά και χάρηκα
μόνο που μάλλον δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ στην ευγένεια και τη δοτικότητά σου

Σ' ευχαριστώ

onlysand said...

Δεν χρειάζεται ανταπόδοση, καλό μου

μόνο να μου πεις πότε είναι τα γενέθλιά σου - Ιούλιο, απ' όσο έχω καταλάβει;... ;)

nyxterino said...

κυρίες μου,

υποκλίνομαι.

έχετε-κι οι δυο σας- μιαν εκπληκτική δεξιότητα:να σχίζετε, μέχρι τελευταίου,και τα 7 πέπλα της Σαλώμης.

σας φιλώ

minimax said...

Ό,τι είναι ολότελα και πραγματικά δικό μας μόνο γυμνό μπορεί να είναι. Τα έξτρα είναι συνήθως προϊόντα της φαντασίας ή της επιθυμίας και όχι στοιχεία της κατεχόμενης ύπαρξης καθ'αυτής.

Να αγαπά κανείς αυτό που θα ήθελε να είναι ο άλλος είναι καλύτερο από το να μην προσδοκά τίποτε από τον άλλο για να αγαπήσει. Το Κενό, το Τίποτε είναι πάντα ισχυρότερο του Λίγο.

onlysand said...

καλώσ' τη :)

1η παράγραφος: η ύπαρξη μπορεί ποτέ να είναι 'κατεχόμενη'; ούτε η δική μας καθεαυτή, εδώ που τα λέμε...

2η: παρηγορητικό αυτό - στα όρια του 'συμβιβασμού', θα έλεγα - με ξαφνιάζεις ;)
Και επειδή συμπεραίνεται ότι το Λίγο νικά το "ισχυρότερο" Τίποτε - ενδιαφέρον...!...
Όπως, το Ελάχιστο είναι, φορές, περισσότερο απ' το Πολύ

minimax said...

Τότε μήπως είναι πιο εύκολο να πούμε ότι είναι δικά μας αυτά που δεν υπάρχουν; Μπορεί να είναι κι έτσι... Σίγουρα δεν θα διεκδικούσαν το δίκιο τους τα ανύπαρκτα αν η παραπάνω υπόθεση είναι "αντικειμενικά" εσφαλμένη, συνεπώς η όποια αμφισβήτηση τείνει στο μηδέν;

Για το ξάφνιασμα θα σου απαντήσω με μια κοινή, ας πούμε σαν αξίωμα - για την ώρα - αλήθεια:

Τίποτα μικρό δεν είναι ή μεγάλο αν δεν συγκριθεί με κάτι άλλο

συνεπώς δεν τίθεται συμβιβασμός γενικά, ειδικά ναι αλλά είναι στην διακριτική ευχέρεια του καθενός να διαλέξει με τι θα συγκρίνει το ποσοτικά (μιας και μιλήσαμε για Λίγο, Καθόλου, Πολύ κ.λπ.) εξεταζόμενο αντικείμενο ώστε να προκύψει ένα συμπέρασμα. Π.χ. ένα μυρμήγκι είναι μικροσκοπικό μπροστά στον άνθρωπο αλλά γιγάντιο μπροστά σε ένα υποατομικό σωματίδιο βλέπε πρωτόνιο.

Πράγματι το Ελάχιστο κάποτε ξεπερνά το πολύ και αυτό είναι εντυπωσιακό όχι μόνο να συμβαίνει αλλά και να το καταλαβαίνουμε, γιατί πλέον τα ποιοτικά κριτήρια δίνουν ένα καλό μάθημα στα προηγούμενα ποσοτικά.

Ελπίζω να μην σε ζάλισα, αν βρω θέμα που μου αρέσει του δίνω και καταλαβαίνει =)

onlysand said...

Στην απολυτότητα της έκφρασης, ναι: το πιο εύκολο (αφού αναπόδεικτο στα γήινα) είναι να πούμε ότι μας ανήκουν αυτά που δεν υπάρχουν. Εδώ χωράει πολλή συζήτηση, βέβαια, καθότι τα ‘μη υπάρχοντα’ σ’ αυτή τη ζωή που γνωρίζουμε, μπορούν άνετα να υπάρχουν και να διέπουν μάλιστα ως και την ψυχοσύνθεσή μας (και δεν μιλάω εδώ για ‘αστερισμούς’).

Εξαίρετη διατύπωση βρίσκω την πρότασή σου: «Πράγματι το Ελάχιστο κάποτε ξεπερνά το πολύ και αυτό είναι εντυπωσιακό όχι μόνο να συμβαίνει αλλά και να το καταλαβαίνουμε.» Νομίζω πως είναι η ευκαιρία(;) να συν-αισθανθούμε τόσο την τυχαιότητα της ύπαρξης όσο και την υπεροχή - ερήμην μας - τού ποιοτικού έναντι του ποσοτικού.

Όχι μόνο δεν με ζάλισες, αλλά (μεταξύ μας) ‘ξύνεις το μολύβι’ της οκνηρίας μου και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό :)