Tuesday, April 14, 2009

Έρως Έαρος






Από το λίγο θάνατο

κι απ' το πολύ φεγγάρι

θάλλει ο Έρως εύμορφος

πρόθυμος στο δρεπάνι˙

η λύρα στ’ ακροδάχτυλα

ιστίο το μαντήλι

σαν τονε δει ο Χάροντας

να τον αναγνωρίσει.

7 comments:

eraser said...

Θαυμάσια παρομοίωση, Νανά!

ολιγόλογη και περιεκτική, γεμάτη συναίσθημα και οδύνη.

Θέλω να ευχηθώ σε όλους τους "κηπουρούς" Καλό Πάσχα και ένα Καλύτερο καλοκαίρι :)

Αλοη Καππα said...

Και δυστυχώς τον αναγνώρισε. Πικρά επίκαιρο για μένα αυτό το ποίημα.

onlysand said...

ERASER :)

Καλό Πάσχα, επίσης!

όσο για το καλοκαίρι, ναι, καλύτερο! ΚΑΛΥΤΕΡΟΟΟ !!! :)

(σ' ευχαριστώ και για τις ...υπερβολές! ;)

onlysand said...

ΑΛΟΗ :)

Και, δυστυχώς επίσης, τον αναγνωρίζει κάθε χρόνο (τουλάχιστον) - ή, αλλιώς, στα καθ' ημάς, κάθε ώρα και στιγμή... ;(

Ευτυχώς, το Έαρ αναγεννάται και ΜΑΣ ανα-γεννά (μην το ξεχνάς αυτό!)

Καλωσόρισες, ΑΛΟΗ-πικραμύγδαλο :)

voul-voul said...

Εξαίσιο, Νανά!

η θρηνωδία μέσα από την προσμονή της Ανάστασης...

κι αυτή η σπάνια γραφή σου! ανάμεσα στον Έρωτα και το Θάνατο, το Έαρ και τη Σταύρωση-δρεπάνι...

Να καλωσορίσω κι εγώ την Αλόη :)

Καλό βράδυ σε όλους τους εκλεκτούς φίλους!

markos A said...

Έξοχη λιτότητα, αριστουργηματική "οικονομία" του "μικρού" ποιήματος - ένα διαμάντι τρισδιάστατο!

Νανά, σ' ευχαριστώ

Υ/Γ. εδώ θα τα λέμε τουλάχιστον, έτσι;!

Να ευχηθώ και στους "συν-κηπουρούς" ευωχία και Καλή Ανάσταση!

onlysand said...

VOUL-VOUL & MARKOS :)

Τόσο ξοδεύεστε, ευαίσθητα παιδιά, που δεν ξέρω πού να τοποθετήσω περίοπτα τα δώρα της ψυχής σας – μέσα στη δική μου, μάλλον: εκεί είναι η θέση τους

Μα, σίγουρα, θα τα λέμε – δεν χανόμαστε!...

Σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, Καλό Πάσχα! :)

Φιλιά αναστάσιμα σε όλους τους συν-κηπουρούς! :)