Monday, May 18, 2009

21 λωτοί, 2 ποιήματα και 1 ιστορία

Λωτός, τα πέταλα της σοφίας

Ο λωτός είναι ο κυρίαρχος των λουλουδιών˙ ένα διακριτικό άνθος που ακτινοβολεί την ευδαιμονία. Μεγαλώνει πάνω στο αργοκίνητο έλος, προσαρμόζεται στις περιστάσεις και βγαίνει νικητής.
Παίρνει τη ζεστασιά από τον συμπονετικό ήλιο, και μετατρέπεται από τυφλό μπουμπούκι σε ένα ζαλιστικό λουλούδι. Ενώνεται με τους φίλους, και απαρτίζουν μια ομάδα. Κάθε λουλούδι ανταγωνίζεται και διεκδικεί το μερίδιό του˙ ο ανταγωνισμός είναι υγιής, ζουν σε αρμονική συμφωνία.
Οι δροσοσταλίδες που συμβολίζουν τη θλίψη, αγγίζουν τα φύλλα του, αλλά το λουλούδι δεν ταλαντεύεται ούτε απειλείται.
Μια εικόνα αποφασιστικότητας, ένας δάσκαλος της ζωής.

Την ημέρα που άνθισε ο λωτός, αλίμονο, το μυαλό μου ήταν αφηρημένο,
και δεν το ήξερα.
Το καλάθι μου ήταν άδειο και το λουλούδι
παρέμεινε απαρατήρητο.
Μόνο τώρα που έπεσε πάλι μια θλίψη επάνω μου, ξεκίνησα από το όνειρό μου
και αισθάνθηκα τη γλυκιά έκσταση ενός παράξενου αρώματος στο νοτιά.
Εκείνη η ασαφής γλυκύτητα έκανε την καρδιά μου να πονέσει από νοσταλγία
και μου φάνηκε πως ήταν η ανυπόμονη πνοή του καλοκαιριού
που έψαχνε την ολοκλήρωσή της.
Τότε δεν ήξερα πως ήταν τόσο κοντά, πως ήταν δικιά μου, και πως αυτή η τέλεια γλυκύτητα
είχε ανθίσει στο βάθος της ίδιας της καρδιάς μου.

Rabindranath Tagore (Καλκούτα 9.5.1861-7.8.1941 – Νόμπελ Λογοτεχνίας 1913)

Όταν η βροχή γεμίζει το λουλούδι τού λωτού, το πέταλο ταλαντεύεται για μια στιγμή μαζί με κάθε σταγόνα, και όταν συγκεντρώσει μέχρι ένα σημείο το νερό, τα πέταλα ξεχειλίζουν και το καθαρό σαν κρύσταλλο νερό φεύγει μακριά χωρίς οποιαδήποτε λύπη ή προσκόλληση.
Μετά, όταν το νερό πέφτει πάλι πάνω στα φύλλα τού λωτού, το νερό τρέχει αδειάζοντας ξανά στη λίμνη του λωτού. Παρατηρώντας αυτό το θέαμα με άδειο νου, σκέφτηκα: "Ο λωτός παίρνει μόνο τόσο βάρος όσο μπορεί να κρατήσει˙ μια σταγόνα παραπάνω, και ξεχειλίζει εντελώς!"
Με έχει εντυπωσιάσει τέτοια φρόνηση. Αν ο λωτός έπαιρνε το νερό λαίμαργα, το πέταλο θα κατέληγε σχισμένο ή ο μίσχος του θα έσπαζε απότομα.
Οι αρχές για τη ζωή στον κόσμο είναι ακριβώς οι ίδιες…

Beop Jeon, αρχηγός γιόγκι τού Κορεάτικου Βουδισμού

Το δεύτερο ποίημα είναι ο Λωτός τού Roderic Quinn
(αρκετά μεγάλο - στα ελληνικά και αγγλικά - γι' αυτό και ...συνημμένο)

Με τους όρους της μικροσκοπικής παρατήρησης και της αστρονομικής προβολής, το λουλούδι τού λωτού μπορεί να γίνει κάλλιστα το θεμέλιο μιας ολόκληρης θεωρίας για το Σύμπαν κι ένα μέσο για να αντιληφθούμε την Αλήθεια.
Yukio Mishima, 14.1.1925 – 25.11.1970

Στο βουδισμό – και όχι μόνο – ο λωτός αποτελεί κοινό σύμβολο˙ μεγαλώνει στη λάσπη (= άγνοια) και υψώνεται θριαμβευτικά στον ήλιο (= φώτιση).

18 comments:

eraser said...

Αφομοιώνω, Ανασαίνω, Αναζωογονούμαι!

Νανά, δεν φαντάζεσαι τι ΚΑΛΟ μου κάνει η επίσκεψη στην "Άμμο", στον "Κήπο" και στα βιβλία σου!

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς!

Καλημερίζω όμορφους συν-Κηπουρούς

καλή εβδομάδα σε όλους!

meril said...

Ένας λωτός μεγαλώνει στον κήπο μου
Πόσες ιστορίες να μου κρύβουν τ' άνθια του;
Παραμύθια και λόγια σοφά και μύθους μπερδεμένους.....
να με κλείναν κι εμένα που διψώ και μια στάλα νερό
απ' τα πέταλα να παιρνα
τα βρεγμένα

Καλησπέρες στην όμορφη παρέα

voul-voul said...

Νανά αγαπημένη και ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ!

όλα τα θαύματα μαζεμένα στις σελίδες σου, τι να πρωτοπώ...

τόσο "Απροειδοποίητα η Χάρις" στην 3η "Άμμο", όσο και οι λωτοί εδώ στον "Κήπο", μας χαρίζουν όλα τα πλούτη της ανθισμένης ψυχής σου
Να είσαι πάντα καλά!

Τι ωραίο το ποίημά σου Meril! εικόνα και ευωδιά που ζωντανά τις νιώθεις!

Την καλησπέρα μου σε όλους τους θαυμάσιους συν-Κηπουρούς

και καλή εβδομάδα :)

onlysand said...

ERASER & VOUL-VOUL :)

φίλοι υπερβολικοί (στην ευγένεια!)

χαίρομαι που εισφέρω στο 'well being' * σας

*να είστε και να νιώθετε καλά :)

κάποια καλύτερη ...μετάφραση, ευπρόσδεκτη ;)

onlysand said...

MERILou :)

δίκιο έχει η VOUL-VOUL: πανέμορφη εικόνα και αίσθηση - με χαρμολύπη και εγκαρτέρηση, σαν τις 'χαμηλόφωνες' ιστορίες σου...

και πολύ ωραία ιδέα - γιατί δεν το 'συνεχίζεις';;;!!! (βάζεις εμένα στον πειρασμό τώρα!... ;)

καλησπέρα/καλημέρα, Αισθαντική :)

the_return said...

Σίγουρα, ένα πολύ ενδιαφέρον "σύμβολο" που παίζει κυρίαρχο ρόλο στην ασιατική κουλτούρα και κληρονομιά, και δη στην ινδουιστική-βουδδιστική.

Ενδιαφέρον ακόμα παρουσιάζει το ότι στην Οδύσσεια ο λωτός παίζει έναν παθητικά αρνητικό ρόλο, μιας και οι Λωτοφάγοι συνήθιζαν να τρέφονται αποκλειστικά με αυτό το φυτό, με αποτέλεσμα να χάνουν τη μνήμη τους και να κινούνται σχεδόν σαν υπνοβάτες στη ζωή.

Σημαντικό είναι ακόμη πως η γενική της λέξεως "ους" (ωτός - το ους, του ωτός) εμπεριέχεται στη λέξη "λωτός".

Χαίρομαι που διαβάζω τα πάντοτε ενδιαφέροντά σου Νανά μου :)

onlysand said...

My RETURN :)

χαχα είναι που με τους Λωτοφάγους, άρχισε η ...Οδύσσεια της (δυτικής) λήθης - ή έχουμε την πρωτιά ή δεν την έχουμε!... ;)

αυτό όμως δεν το είχα (συνδυαστικά) σκεφτεί: τού (λ)ωτός !
χμ ;) σωστά... ξεχνάμε και ν' ακούμε...

Κι εγώ χαίρομαι όταν σε 'βλέπω', Διονύση : τόσο στην απο-γειωμένη σελίδα σου, όσο και στα πολυπρισματικά ευρηματικότατα σχόλιά σου :)

Ignis said...

τσα!
(επιτέλους ήρθα!!!!)

Εγώ πάλι επιλέγω να "ακούσω" από τον λωτό αυτό που αναφέρεις του γιόγκι Beop Jeon: παίρνει μόνον όση υγρασία-βροχή-ενυδάτωση μπορεί να αντέξει...όχι παραπάνω..
Πόσο σοφό: οφείλω να λαμβάνω ό,τι και οι αντοχές μου, τίποτε περισσότερο
Διότι τότε το αρχικά καλό μπορεί να γίνει κακό...
Λοιπόν εγώ που τρώω ως και λουλούδια (πεντανόστιμα, το ξέρεις κι εσύ που τρως αγιοκλήματα, χαχαχα) θυμάμαι πόσο ταχύτατα αφήρεσε την φλόγα του ινδικού φαγητού η σερβιρισμένη μετά κομπόστα καρπού του λωτού, κάποτε σε ένα ινδικό εστιατόριο της γηραιάς Αλβιόνος…εκατό λίτρα νερό να είχα πει δεν θα ξεδίψαγα έτσι...απλώς θα είχα τουμπανιάσει!
Υδάτωση αντίστοιχα σοφή με αυτήν που ως νοοτροπία αυτός ο ανθός του διατηρεί: συμπυκνωμένη γνώση.
Ίσως λοιπόν πρέπει να ενστερνίζεται κανείς την φιλοσοφία του λωτού. Τον συμβολισμό του. Μια και αν θέλει να τα εξαντλήσει όλα, να τα χορτάσει όλα πιο πολύ από όσο ξέρει ότι χρειάζεται, μέλλει να γίνει σαν την γυναίκα του ..Λωτ
Κοκαλωμένο λάθος άλατος...

Και μένω έκθαμβη με εκείνο το Ποίημα που έγραψες στο νέο σου μπλογκ. Έκθαμβη!
Μιλάω για το ΚαιροΦυλακτόΤα μάτια που το ξεκινάνε διαβάζοντάς το, μόνον βουρκωμένα μπορούν να αποπερατώσουν την ανάγνωση. Δεν γίνεται αλλιώς, έτσι που αγγίζει...
Μια που δεν το έχεις εδώ, μια που δεν τα έχεις αυτά προς σχολιασμό, δεν θα απομονώσω φράσεις- στίχους-στροφές...μα ξέρεις ποιες και ξέρεις τι..
(από τα διαμάντια σου είναι Νανά)

Την αγάπη μου σε σένα και σε όλους τους φίλτατους και ζεστούς στα συναισθήματα συν-κηπουρούς σου. Στους ανάλγητους κόσμους, στις υποκριτικές εποχές, ας φυλάττουμε ό,τι μπορούμε ακέραιο.

eraser said...

δεν τρώω λωτούς, φοβάμαι μην... ξεχάσω! ;)

Νανά! αφού μας έχεις κλείσει τα σχόλια στην "Άμμο", εγώ θα παραθέσω στίχους:

" ...και έπεσα
από το άλικο φιλί στο μαύρο κλάμα
λες και δεν είναι αρκετά πυκνογραμμένη η ιστορία
της απατηλής διάρκειας και των πικρών ανέμων... "

δίκιο που έχει η Ίγκνις για τα εξαίσια ποίηματά σου, Νανά

δακρυσμένος φεύγω...

θερμό χαιρετισμό στην Ίγκνις
σε όλους τους εκλεκτούς συν-κηπουρούς ζεστές (36 βαθμών!) καλημέρες :)

onlysand said...

IGNIS !

καλώσ' το, και σε υποδεχόμαστε με τεράστιο χαμόγελο! :)))

χαχαχα στη 'Χαριστική...' γράφω ότι έτρωγα αγιοκλήματα, ε;
πού το θυμήθηκες, Χρυσορυχείο μου;!...

κοίτα, τώρα, που - 'ανεβάζοντας' τον λωτό - δεν σκέφτηκα καθόλου τους λωτούς-φρούτα. απ' τα πιο αγαπημένα μου, δε! Στην εποχή τους, τρέφομαι σχεδόν αποκλειστικά με αυτούς! (Πάω για σάκχαρο, γιατρέ; το ξέρω...)

και, ERASER, τρώω-τρώω, αλλά δεν λέω να ...ξεχάσω! ;)

Ευαίσθητα παιδιά, θερμά (που σας ταιριάζει) σας ευχαριστώ!
Στ' αλήθεια, πιο πολύ χαίρομαι γι' αυτό που είστε, παρά που σας αρέσουν τα ορνιθοσκαλίσματά μου...


φιλιά και χαιρετίσματα ΚΑΙ στους ...μακρινούς συν-κηπουρούς :)

Υ/γ. να ξέρετε πως παίρνω τα γράμματά σας - όπως έχω πει, δεν (προλαβαίνω να) απαντώ στα ευγενικά και κολακευτικά - μόνο αν με ρωτάτε για κάτι που γνωρίζω, ή μου ζητάτε κάτι στο οποίο μπορώ να ανταποκριθώ

Για τον ίδιο λόγο, έχω κλείσει και τα σχόλια (παραπονιάρικά μου! ;) στα 'ποιήματα'. Συν, ότι δεν θέλω να σας βάζω στον κόπο να γράφετε μόνο εγκωμιαστικά - για τα ...υπόλοιπα, εδώ. εντάξει; :)

meril said...

Περνώ συχνά
πατώντας με προσοχή
στα χνάρια που αφήνεις
Τι δύναμη κρυμένη
σ' εύθραυστες λέξεις.....

Καλησπέρα Νανά

onlysand said...

MERILou :)

'ανεξίκακη' ψυχή, σ' ευχαριστώ για τα ...ίχνη

πώς άλλαξαν, αλήθεια, οι καιροί...
κι εγώ πάλι με τύψεις που δεν προλαβαίνω να σ' επισκεφθώ, να ζήσω τις 'ιστορίες' σου

καλό βράδυ, Λυχναράκι :)

Anonymous said...

Νανά,καλησπέρα.
Αντιγράφω για σένα ένα ποίημα της Αύρας Θεοφάνους,επειδή,πάντα θα λείπουμε από όλα.

ΗΛΙΚΙΑ

Οι λέξεις φεύγοντας
άφηναν
ένα αυλάκι χρώματα
πορτοκαλιά.
Διάλεγε,
παίρνε με
ντύνε με
στην ηλικία που μάντευες
στους καλαμιώνες.

(Ποιήματα 1965)

onlysand said...

"Έχεις δει ποτέ τις λέξεις να πέφτουν στη σιωπή σαν τη σταγόνα σε ήσυχη λίμνη;
Σαν τα μαργαριτάρια στο βυθό, αθόρυβα...
Ή, με μεγάλο κρότο, όπως όταν σπάει πάνω στο παρκέ ένα πολύτιμο περιδέραιο..."

Κι εμείς να λείπουμε - πάντα (;)

όπως το όνομά σου, εδώ, Ανώνυμε/η

πάντως, σ' ευχαριστούμε που μας γνώρισες την ποιήτρια

Καλό ξημέρωμα σε όλους :)

Ignis said...

Λοιπόν εγώ το είδα καλοκαιρινά το θέμα (ε ε ερχεται), δηλαδή με χρώματα χρώματα χρώματα
Και είπα να φέρω μερικά στον Κήπο
(τελευταίας εσοδείας)
Τα έντονα από εδώ σε πλήρη στοίχιση
και ένας κατηφές διόλου κατηφής, μα ομοιόσχημος του ηλίου.
Τόσα προσφέρεις Οικοδέσποινα σε μας, να κόψουμε μερικά άνθη από τον κήπο της καρδιάς μας για να τα αποθέσουμε στα άξια χέρια σου που ευωδιάζουν εικόνες στίχους


ΥΓ. ορίστε, αλίευσα ακόμα μια λαμπροντυμένη:

έχω καιρό αμνημόνευτο να λούσω
τα μαλλιά μου σε τόσες ηλιαχτίδες

(εικόνα κι αυτή ολοζώντανη...σαν πίνακας που χιμάει το φως να παιχνιδίσει ανάμεσα από των μαλλιών τα νήματα και τα στίλβει έτσι ώστε να ελκύσουν χρυσοθήρες)
Θα σου έφερνα λοιπόν ήλιους ηλιοτρόπια και ηλιαχτίδες μα καθώς βλέπω εσύ τις φτιάχνεις μόνη σου. Στίχους

Ignis said...

ΥΓ (2)
αμ δε!
Εγώ δεν λείπω...
σαν τον Μάρτη με την Σαρακοστή, χι χι χι

onlysand said...

IGNIS :)

και το ευτύχημα είναι, ότι δεν λείπεις ούτε απ' το ...Μάη! ;)
(ευελπιστούμε και στους υπόλοιπους ...10! :)

ξέρεις τι λένε;

"Μπορείς να δίνεις χωρίς ν' αγαπάς. αλλά δεν μπορείς ν' αγαπάς χωρίς να δίνεις" - δεν προλαβαίνουμε να ...φυτεύουμε τα δώρα σου!

Να'σαι πάντα καλά, Ηλιαχτίδα (ΚΑΙ) του 'κήπου' !

Πάω τώρα ...ν' ανάψω τα φώτα ;)

Όμορφο βράδυ ονειρεμένο σε όλους!

voul-voul said...

Κορίτσια μαγικά, να είστε ευλογημένα!

Eίμαι τόσο πνιγμένη στη δουλειά τον τελευταίο καιρό, που ανασαίνω μόνο στην "Άμμο" και εδώ, στον "Κήπο" μας!

Νανά μου, να ξέρεις: όποτε σε διαβάζω, με ανεβάζεις στον έβδομο ουρανό με θέα την ψυχή σου!
Συγκλονιστικά και τα τελευταία ποιήματά σου!

Καλοκαιρινό θέμα είναι η κάθε επίσκεψή σου, Ignis, σε ευχαριστούμε!!! :)

Και στα αγόρια-αγαπητούς συν-Κηπουρούς, θερμούς χαιρετισμούς και όμορφα ταξίδια!