Friday, May 29, 2009

80 ~ Ανυπομονεί ...ευωδιάζοντας το καλοκαίρι

από Ignis*

*"Να σου μαγείρευα εγώ
μνήμες
που να μοσχοβολούσαν νοσταλγία..."

Δείτε όμως κι εδώ:
άλλα μυρωμένα ταξίδια

* "Να σου μαγείρευα εγώ
μνήμες
που να μοσχοβολούσαν νοσταλγία..."

ΥΛΙΚΑ:
Μνήμη σώματος φιλιά δάκρυα απουσία αισθήσεις όνειρα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Καθαρίζετε τη μνήμη και την κόβετε σε φέτες.
Ζεσταίνετε ¼ του φλιτζανιού αιθέρια έλαια και σοτάρετε τα δάκρυα
σε δυνατή φωτιά επιθυμίας για 7-8 λεπτά.
Ρίχνετε το μπαλσάμικο της απουσίας, τη ζάχαρη των φιλιών
το θυμάρι της μνήμης σώματος
και λίγο αλάτι απόγνωσης.
Χαμηλώνετε τη φωτιά της επιθυμίας και αφήνετε να σιγομαγειρευτεί
για μια αιωνιότητα.
Βράζετε τις λέξεις σε αλατισμένο από δάκρυα νερό
σύμφωνα με τις οδηγίες
στη συσκευασία της ζωής.
Όταν μαγειρευτεί το ποίημα ανακατεύετε τις αισθήσεις με όνειρα.
Προσθέτετε λίγο καλοκαίρι ανακατεύετε και σερβίρετε.

* από Νατουρέλ

14 comments:

eraser said...

Λουλούδια εδώ μοσχοβολούν
και όμορφα κορίτσια

να είστε καλά που ομορφαίνετε τις μέρες μας

εσύ Νανά, είσαι η "αιτία"
σου οφείλω άπειρα ευχαριστώ και για την "Άμμο", όπου τα ποιήματά σου συναγωνίζονται το ένα το άλλο ως μοναδικά αριστουργήματα !

Καλημέρες ευωδιαστές σε όλους τους αγαπητούς συν-Κηπουρούς
κι ένα ηλιόλουστο Σ/Κ ας ευχηθούμε ;)

Ignis said...

εεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε
Θα είμαι λιγόλογη:

Γκνουπ!

(λιποθύμησα)

Ignis said...

(ξελιποθύμησα)
αααααααααααααααααααα
(άλλη κραυγή)
(στο τέλος θα τα πω όλα τα φωνήεντα)
Νανάααααααααααααααααααα
(αυτό ήταν τσιρίδα)
καλέεεεεεεεεεε, τι έχω κάνει για να αξίζω τοιαύτας τιμάς;
Ένας μικρός ταπεινός βαφέας εικόνων είμαι, τίποτε πιο πολύ.
Τις λατρεύω παιδιόθεν
Φωτογραφική μηχανή (μια Zeiss Ikon αν θυμάμαι καλά) κράτησα πρώτη φορά στα χέρια μου 10 ετών...από τότε δεν σταμάτησα να κρατώ, ό,τι με ένοιαζε ήταν να τραβώ όσα αγαπούσα ...στο χρώμα, στην φόρμα, στο σχήμα..και όσο περισσότερο μπορούσα να τα δουλεύω μετά, επιθυμώντας να αναδείξω αυτό μου τραβούσε την προσοχή από τους ορίζοντές μου.
Επειδή όλα είναι παροδικά, επειδή όλα χάνονται, επειδή ως και στην μνήμη σαν αεράκι περνά η ομορφιά κι έπειτα φεύγει..... η φωτογραφία, η εικόνα είναι μια ακύρωση φθοράς. Μετέωρο το δευτερόλεπτο εισβάλλει στην αιωνιότητα, την κατακτά, την συνεπαίρνει.
Έχουν μια τραγικότητα οι φωτογραφίες, έτσι; Η απελπισμένη προσπάθεια του ανθρώπου να ορίσει όχι μόνον την μνήμη, αλλά τον χρόνο, την ζωή. Να αιχμαλωτίσει αυτό που θα ήθελε απεγνωσμένα να μην του είχε διαφύγει...
Μα...

voul-voul said...

Αχ, πόσο μ' αρέσει ο ανθισμένος Κήπος μας!...

η ομορφιά του συναγωνίζεται εκείνη της ψυχής σας, ωραία παιδιά και Ignis περιβόλι !

νιώθω τύψεις Νανά μου, συγχώρεσέ με, που έρχομαι με άδεια χέρια...

δεν φαντάζεστε τι ξεκούραση μου δίνει! κι έρχεται επιτέλους Σαββατοκύριακο, όμορφα να το περάσετε όλοι οι αγαπητοί συν-Κηπουροί :)

onlysand said...

ERASER :)

γειά και χαρά σου, υψιπετές παιδί !

(άφησε πια τις ευχαριστίες, μας χαροποιεί η παρέα σου - αυτό φτάνει!)


VOUL-VOUL :)

τα ίδια ισχύουν και για σένα, ευγενική

αφού ξεκουράζεσαι, όμως, χαλάλι σου ;)

ένα όμορφο, γαλήνιο Σ/Κ να έχετε

onlysand said...

IGNIS :)

κορίτσι ...λιπόθυμο (στην αγκαλιά τού Μορφέα πια - μαντεύω... ;)

χαχαχα - παραλίγο να σπάσεις το ...ρεκόρ σου (με αφωνία, δηλ)

εσύ, και στον ύπνο σου, θα 'βάφεις', ταλαντούχο παιδί :)

αχ, ναι: όπως τα λες με τις φωτογραφίες!
όπως έχεις δίκιο και με την τελευταία λέξη : "Μα..."

δε βαριέσαι... τερτίπια τού χρόνου είναι όλα - αφού αυτός είναι ο 'μαέστρος', κι εμείς χορεύουμε στο ρυθμό του...

Χρυσό Σ/Κ ολοφώτεινο σε όλους τους εκλεκτούς συν-κηπουρούς! :)

markos A said...

Νανά και φίλοι, καλημέρα

δεν γράφω συχνά στα σχόλια για να... αποφεύγω τα "κολακευτικά" που δεν σου αρέσουν Νανά ;)

μη νομίζεις όμως ότι δεν απολαμβάνω τόσο τα θαυμαστά ποιήματά σου στην "Άμμο", όσο και τις υπέροχες αναρτήσεις σας στον "Κήπο"

Ο Ελύτης όμως σου αρέσει, και είναι το ελάχιστο που μπορώ να συνεισφέρω σ' αυτή την πανέμορφη σελίδα και τους "κηπουρούς" της - το αφιερώνω στην οικοδέσποινα και τους συνεργάτες-συνταξιδιώτες, που μας χαρίζουν την ίδια την ψυχή τους :

" Ὅτι μπόρεσα ν΄ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ΄ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.

Δὲν παίζω μὲ τὰ λόγια. Μιλῶ γιὰ τὴν κίνηση ποὺ ἀνακαλύπτει κανεὶς νὰ σημειώνεται μέσα στὴ «στιγμή» ὅταν καταφέρει νὰ τὴν ἀνοίξει καὶ νὰ τῆς δώσει διάρκεια. Ὁπόταν, πραγματικά, καὶ ἡ Θλίψις γίνεται Χάρις καὶ ἡ Χάρις Ἄγγελος· ἡ Εὐτυχία Μοναχὴ καὶ ἡ Μοναχὴ Εὐτυχία.

μὲ λευκές, μακριὲς πτυχὲς πάνω ἀπὸ τὸ κενὸ ἕνα κενὸ γεμάτο σταγόνες πουλιῶν, αὖρες βασιλικοῦ καὶ συριγμοὺς ὑπόκωφου Παραδείσου. "
(Από τον "Μικρό Ναυτίλο")

Καλό Σ/Κ σε όλους!

onlysand said...

MARKO :)

Υπέροχα κοσμείς τον ‘κήπο’ μας με τον Κορυφαίο μας, Ευγενέστατε

υπόκλιση ευχαριστώντας σε

Όμορφη Κυριακή! :)

onlysand said...

My RETURN :)

κι εγώ χαίρομαι που ένας Ιππότης τού Διαδικτύου μάς τιμά με τις ανάγλυφες αναλύσεις του

Υποσημείωση (για όλους):
η 'άμμος 3' θα ανοίγει τα σχόλια όταν πρόκειται για σημαντικά 'αντικειμενικά' θέματα - και ενδεχομένως παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την έκφραση/σκέψη σας.

όθεν - παράκληση, Διονύση μου - να μεταφέρεις το σχόλιό σου για τον Χάιντν εκεί όπου ανήκει - εγώ δεν μπορώ να το κάνω με το όνομά σου

σ' ευχαριστώ πολύ :)

onlysand said...

My RETURN !

δεν εννούσα να σε βάλω ΚΑΙ σε αυτό τον κόπο - να σβήσεις από εδώ το σχόλιό σου για τον Χάιντν!...
Σβήνω και το 'ίχνος' σου, οκ

τώρα το διαβάζουν οι ενδιαφερόμενοι στην 'άμμο'...

Καλό μεσημέρι σε όλους τους συν-κηπουρούς και τους ...τυχαίως περαστικούς ;)

Anonymous said...

"Να σου μαγείρευα εγώ
μνήμες
που να μοσχοβολούσαν νοσταλγία..."

ΥΛΙΚΑ:
Μνήμη σώματος φιλιά δάκρυα απουσία αισθήσεις όνειρα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Καθαρίζετε τη μνήμη και την κόβετε σε φέτες.
Ζεσταίνετε ¼ του φλιτζανιού αιθέρια έλαια και σοτάρετε τα δάκρυα
σε δυνατή φωτιά επιθυμίας για 7-8 λεπτά.
Ρίχνετε το μπαλσάμικο της απουσίας τη ζάχαρη των φιλιών
το θυμάριτης μνήμης σώματος
και λίγο αλάτι απόγνωσης.
Χαμηλώνετε τη φωτιά της επιθυμίας και αφήνετε να σιγομαγειρευτεί
για μια αιωνιότητα.
Βράζετε τις λέξεις σε αλατισμένο από δάκρυα νερό
σύμφωνα με τις οδηγίες
στη συσκευασία της ζωής.
Όταν μαγειρευτεί το ποίημα ανακατεύετε τις αισθήσεις με όνειρα.
Προσθέτετε λίγο καλοκαίρι ανακατεύετε και σερβίρετε.


Νατουρέλ

onlysand said...

Naturel ou Naturelle ? :)

όχι... ΘΗΛΥΚΑ φαίνονται τα "αιθέρια έλαια" ...

καλώσ' ΤΗ, λοιπόν :)

ευτυχώς, δηλ., που έχουμε καλοκαίρι - να φυλάξουμε και για τους χειμώνες σε ...συμπυκνωμένη συσκευασία...

Υ/γ.-ειδοποίηση: ως το βράδυ 'σερβίρεται' πρωτοσέλιδη η συνταγή - θα χαρεί και η Ίγκνις... ;)

Ignis said...

@ κ. Νατουρέλ
Αισθαντικότατη και ποιητικότατη η συνταγή σας, λέω να την ακολουθήσω κατά γράμμα.
Την διάβασα πολλές φορές μέχρι να την κατανοήσω, διότι εγώ βλέπετε όταν έχω να κάνω με επιθυμίες δεν ακολουθώ συνταγές, αυτοσχεδιάζω, είμαι παιδί της παρόρμησης , αφήστε που μαγειρεύω και σε πολύ δυνατή φωτιά (Ignis ούσα)
Ω, μα δεν με ενοχλεί το σιγοβράσιμο, γνωρίζω καλά ότι το νόστιμο δεν θέλει απότομα, μα σιγά σιγά να μελώνει και να γίνεται. Κι αν μαριναριστεί πριν, ακόμα καλύτερα....
Κάτι όμως με ενόχλησε την πρώτη φορά που το διάβασα γι’αυτό και επέμενα να το ξαναδιαβάζω μήπως βιαστική όπως ήμουν, μου ξέφυγε το καλύτερο.
Όχι στα υλικά.
Αυτά είναι ορθά. Έτσι εγείρεται η γεύσις, αν θέλετε πιο καλά, έτσι εντείνεται η επίγευσις των πραγμάτων. Το απόσταγμα των καταστάσεων. Και η μνήμη αναδύει μετά σε κάθε επαναφορά τις πιο λεπτές της ευωδιές.
Κι ούτε στην έκβαση. Θα πρέπει το αποτέλεσμα -δεδομένου ότι είναι καλοκαιρινή η συνταγή καθώς αντιλαμβάνομαι- να είναι ονειρικό.
Με ενοχλεί όμως αυτή η αιωνιότητα.
Θα καεί το έδεσμα... αν με εννοείτε δηλαδή.
Δεν γίνεται να τσιτσιρίζεται εσαεί , διότι οι επιθυμίες σπανίως σιγοβράζουν, έχουν πολλή ισχύ αυτές οι άθλιες και συνήθως κοχλάζουν, κι αυτό αν παρατείνεται εις το διηνεκές, ζήτω που καήκαμε!
Εκτός αν εννοείτε ότι αν οι επιθυμίες δεν μπορούν να είναι αιώνιες, αν είναι παροδικές κι εφήμερες, δεν προσφέρουν στην συνταγή μα αφαιρούν…
Οι αιώνιες μας υπερβαίνουν, μας θυμίζουν όλα τα σημαντικά που δεν πρέπει να χαθούν, δεν γίνεται να προσαράζουν σε μια ζωή που όλο διαφεύγει, ενώ οι παροδικές, οι πολυμαγειρεμένες δηλαδή, αφήνουν ταγκή γεύση, άσχημη.
Δεν τις ξανακοιτάς, δεν σε πάνε μακρύτερα από ένα γρήγορο φαγητό ίσα ίσα να χορτάσεις ένα άδειο στομάχι.
Μα οι γευσιγνώστες δεν είναι πεινασμένοι, είναι οι αριστοκράτες της γεύσης...
Αν εννοείτε λοιπόν κάτι τέτοιο με επιθυμίες που είναι ανώτερες των μικρών μας υπάρξεων, με επιθυμίες που δεν κοπάζουν εύκολα και δεν προσομοιάζουν με συνήθειες, ε, ναι, θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας.
Στην αιωνιότητα και μια μέρα!
Και μια και μου αρέσουν τα λατινικά: sub specie aeternitatis

Μα δεν θα "καθαρίσω" καμία μνήμη. Καθαρή είναι από μόνη της. Επιλέγει αυτή τι θέλει να αφήσει πίσω της και τι να κρατήσει. Απλώς παίρνω το καλό της κομμάτι, την επιλεγείσα φέτα ανάμνησης. Εστιάζω εκεί. Με τρυφερότητα μην μου σπάσει, μην θρυμματιστεί, μην πληγωθεί. Την αποθέτω σε πιατέλα κοντινού μέλλοντος και την μαρινάρω με πόθους (πάντα μας βρίσκονται τέτοια μπαχάρια στο μαγειρείο του μυαλού, αλλοίμονο αν ξεμείνουμε... θα είμαστε ήδη νεκροί -Η Αρρώστια του Θανάτου που θα έλεγε και η Ντυράς...) ούτως ώστε το αποτέλεσμα της νέας της εκτέλεσης να υπερβεί το προγενέστερο.
Με ζάχαρη (φιλιών είναι η καλύτερη, ανυπερθέτως) μαλακώνει το κρέας από όσο ξέρω, άρα εδώ μαγειρεύουμε σάρκα αν αντιλαμβάνομαι καλώς (αργώ, αλλά παίρνω χαμπάρι κάποια πράγματα)
Ωραία.
Θα προσέθετα και λίγο μέλι για γλύκα, μπορεί να είναι λόγων. Μια κουταλίτσα, πιο καλά να εννοούνται κι υπονοούνται, παρά να γίνει μελωμένο σιρόπι και λιγωθούμε εντελώς.
Πολλά δάκρυα έχετε βάλει, μα δεν θα σας χαλάσω την διάθεση, σεφ είσθε καθώς αντιλαμβάνομαι, πράγματι θέλει κάτι υδαρές για ξεκίνημα, κάτι για να πείσει ότι δεν είναι στεγνό και στυγνό. Οι χυμοί είναι πάντα χρήσιμοι ιδίως αν είναι ζωτικής σημασίας. Ζωντανοί κι όχι συσκευασίας.
Όνειρα έχουμε πολλά, μην κοιτάτε που τα βάλαμε στο ντουλάπι να μην μας ενοχλούν. Πικραίνουν όταν τα κοιτάς σκέτα, οπότε τα βγάζουμε με προσοχή μόνον σε σημαντικές εκδηλώσεις κι όχι κάθε μέρα. Αν χρειάζονται για να δέσει η συνταγή, γιατί όχι; Ας τα ανακατέψουμε και αυτά για να την εκτινάξουμε στα ύψη των ουρανίσκων
Κι αισθήσεις έχουμε, δόξα τω θεώ. Αν δεν είχαμε, δεν θα είχαμε χρείαν συνταγών και τέτοιων εδεσμάτων.
Να υποθέσω ότι το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που λέμε ...."ποίημα";
Τι καλά, δεν βλέπω την ώρα!
(υποθέτω κι ότι σερβίρεται σε πορσελάνινη πιατέλα αδημονίας )

Για την μέριμνά σας, ευχαριστώ πολύ.
Όταν θα ετοιμάσω την συνταγή και θα την γευτώ, μπορώ να σας ενημερώσω για το αποτέλεσμα.

Ignis said...

@Νανά μου εκλεκτή
Δεν σε πρόλαβα (μέχρι να σκαρφιστώ απάντηση και να ξανάρθω, ταχυτάτη εσύ το έβαλες!!!) με το πρωτοσέλιδο, δεν πείραζε καθόλου, καλά ήταν όπως ήταν , διότι τι να σου πω, μες την τρελλλλλή χαρά είμαι...
(ουυυυυυ)
Καλύτερα καταχωνιασμένο μην έρθει κανένας ...Γκελντής, κανένας Παρλιάρος κι άλλοι τινές σεφ, ή αποκτήσουμε κοινόν... ακοινώνητον!
Όσο για το έδεσμα , δεν φυλάσσεται για τους χειμώνες, σε διαβεβαιώ. Δεν τους καλύπτει...
Θέλει... συντήρηση! Καλή συντήρηση, προσεκτική. Με εκείνα τα Ε .
(τα ιδιαίτερα Ε...)
Οπωσδήποτε.
Ως να περάσουν οι χειμώνες εξατμίζονται οι χυμοί της μνήμης και στεγνώνει (μα είναι πολύ αιθέρια τα έλαια) οπότε πρέπει να το παρασκευάσεις πάλι από την αρχή. Αυτές οι συνταγές πρέπει να εκτελούνται κάθε φορά με προσοχή, διότι αλλιώς τις εκτελεί η μνήμη. Έχει κάτι φίλτρα αυτή και παραλλάζει πράγματα... συνήθως παραχαράσσει μέχρι και τις προθέσεις....
Πάντως είναι πολύ ..νόστιμη συνταγή, παρότι εξαιρετικά κοπιώδης, εγώ είχα φτιάξει μια άλλου τύπου και τώρα την θυμήθηκα, λέω να την αναρτήσω στο μπλογκ μου (άντε βρε, με τροφοδοτήσατε κι είχα στερέψει!)
Εκείνη βέβαια είναι συνταγή διατήρησης, ετούτη εδώ για συνταγή ανάφλεξης την βλέπω (ιδίως αν της βάλουμε πολλά μπαχάρια)
Τελικά ενέπνευσε το ποίημα..κοίτα να δεις!!!!!
Και μα την αλήθεια, μαγειρεύω τώρα, πήγα το ΠιΣιδάκειον στην κουζίνα διότι με τέτοια κατεβατά που γράφω, θα έκαιγα το φαί. Και τι φαί, κοκκινιστό κρασάτο. Δεν γίνεται να το στεγνώσεις από τους χυμούς του, γίνεται;
Οπότε αυτό το σχόλιο εγράφη κάτω από φοβερές συνθήκες, κανέλλα γαρύφαλλο μπαχάρι δεντρολίβανο, και δάφνη
Μπόλικη δάφνη
Για τα ποιήματα
:)