Tuesday, May 26, 2009

81 ~ Καμέλια χωρίς κυρίους

Το πρωινό σέρνει την ομίχλη του
ανάμεσα να μην το βλέπω
έκθαμβη παρατηρώντας
τα τερτίπια της φύσης
σε παροξύτονες αισθήσεις
παρωχημένη παγίδα
ως τραγούδι μακρινό
χλόης ηλιοκαμμένου σούρουπου.

Ύστερα παίρνει τη σκυτάλη φως
χαρίζεται στην τ(ρ)αχύτητα του κόσμου
η πρώτη βουερή καμέλια κόκκινη
- για να σιγήσουν οι ανηφόρες
του χειμώνα

και να χαμογελάσουν οι ερημωμένοι -
ως αναλγητικό
της αηδίας λαιμητόμος
βρώμικης ανθρωπίλας θαυματουργό
αποσμητικό
φυγόκεντρος του ουρανού εν ενεργεία
κατάστηθα στον φωταγωγημένο
βόθρο των αχρείων.

Αν αληθεύουν οι λαβύρινθοι, ρωτάς τη μνήμη;

Τονίζομαι στη λήγουσα έσχατης
μονόφθαλμης ασυδοσίας
- μπρος στον γκρεμό και σπάσανε
τα φρένα.