Tuesday, May 12, 2009

83 ~ Ανθρωποθεραπεία

στο Ντινούλι Χρόνια Πολλά! :)

Αφού έχω δώρο τη ζωή
το φως με τη μεριά μου
και τα βαμπίρ βαθύσκιωτα
ταρταρογκρεμισμένα
παίρνω αγκαζέ τη θλίψη μου
να την κεράσω χάρη
για χάρη της κρεμάω σταυρό
και κόκκινο ζουμπούλι
να μυριστεί να ξεχαστεί
μα αυτή, μη με λησμόνει.

Ανάβω τότε ένα κερί
να προσπαθήσω πάλι.



Έχω φύλλο ευκάλυπτο
κυκλάμινο για φίλο
μοιράζω πράσινες φωνές
σαν τις χτυπά ο ήλιος
γίνονται πλοία του ουρανού
και σύννεφα του κόσμου
επιρρεπή όμως πολύ
στο έγχρωμο ενδεχόμενο
και μόνο λίγο πριν σκοντάψουν
από πελάγου φλοίσβο
και μόνο λίγο πριν σκοντάψουν
σε κακοτράχαλες πλαγιές όπου
αλλάζουνε πουκάμισο τα φίδια
- αυτό που άλλως λέγεται
το πήγαιν' έλα των ανθρώπων.