Tuesday, May 5, 2009

85 ~ H Πληγωμένη Γη-ναικα

Εκείνη στην μαύρη άμμο σωριασμένη
χάιδευε τα πλάσματα που χώνανε
το πρόσωπό τους ανάμεσα στα πόδια της μυρίζοντας το εφηβαίο της.
Έβγαζε μικρές κραυγές ηδονής όταν κάποιο από αυτά
την δάγκωνε στο μηρό κόβοντας κάθε φορά και ένα μικρό κομμάτι σάρκα.

Κι εγώ στεκόμουν στην άκρη
χωρίς ούτε μια ουτοπία να βαστώ στα κλαρένια χέρια μου.
Ούτε μια γη απάτητη, Μητέρα, δεν είχα να προσφέρω.
Με λυγισμένα μάτια την κοιτούσα, μια μικροκαμωμένη γυναίκα
με ξέπλεκα μαλαματένια μαλλιά. Το αδύνατο κορμί της, ντυμένο μόνο με ένα ζευγάρι βρώμικα γαλάζια εσώρουχα, ήταν γεμάτο χαραγματιές.
Στο λεπτό της χέρι βαστούσε ένα σκουριασμένο ξυραφάκι και κάθε τόσο τραβούσε οδυνηρές γραμμές πάνω στο σώμα της. Ένα ζωντανό βιτρώ πόνου. Κάθε που μια στάλα αίμα έπεφτε από πάνω της, ένα αλλόκοτο ζώο ξετρύπωνε από τα σκασμένα χείλη της. Ρούφαγε με απληστία τον χυμό γλείφοντας με την τραχιά του γλώσσα την πληγή και μετά έσκυβε το μικρό αγκαθωτό κεφάλι του θλιμμένο που τέλειωσε η αποστολή του και ξανακρυβόταν στο στόμα της.
«Ψάχνω το όνειρο μέσα μου» είπε χωρίς να σηκώσει το κεφάλι της
«μου είπαν πως μόνο όταν όλο το αίμα χυθεί
θα καταφέρω να το βρω. Αλλά, βλέπεις, είναι αυτό το μικρό ζώο που γεννιέται από το στόμα μου κάθε φορά που κόβομαι και ξαναφέρνει πίσω τους χυμούς που χάνω. Και δεν μπορώ να μην θυμάμαι τον ιερέα που εξομολογούσε τις μικρές μας αθωότητες φορώντας τα λευκά του άμφια για να τυφλώνει τα ασήμαντα πάθη και να προσπερνά ανυπέρβλητα μυστικά. Ναι, εκείνος ήταν που μας έλεγε παραμύθια για την κόλαση. Τι ανόητος. Ποτέ δεν είχε καταλάβει ότι η πραγματική κόλαση είναι η επανάληψη.»


Έξαφνα τα χέρια σήκωσε ψηλά και καθώς το κεφάλι της ανέβηκε προς τα πάνω είδα την τρομερή αλήθεια. Δεν είχε στόμα. Όλο της το πρόσωπο ήταν μάτια.

«Θα μπορούσα μόνο με τα μάτια μου να τους μιλώ
εάν δεν ήταν εκ γενετής τυφλοί» ούρλιαζαν οι κόρες

Στην θέση των χειλιών ένα σκισμένο μάτι χωρίς βλέφαρα ανοιγόκλεινε ψάλλοντας

Corpus mortuum EST
Sed sprititus adhuc
Vitus Audi Dei voluntatem
Quae in aere susurrat

«Το σώμα πέθανε
μα το πνεύμα ζει
Ακούστε την θέληση του Θεού
που μέσα από τον άνεμο μας καλεί»


Τι είναι εκείνο που ξεριζώνει το εύθραυστο σώμα μας και αφήνει την ψυχή να περιπλανάται με κομμένο τον ομφάλιο λώρο
αναζητώντας το μέρος που της υποσχέθηκαν

Πες μου ποιό είναι το θεριό που ποτέ δεν χορταίνει νου και πνεύμα

Πες μου τ' Όνομά μου

Πες μου, διαβάτρια των ρωγμών, γιατί
δεν μπορώ ολόκληρη να πεθάνω;”

7 comments:

eraser said...

άγρια ποίηση Μαρία

σ' αφήνει με μια γροθιά στο στομάχι

δεν ξέρω αν μ' αρέσει, είναι όμως εντυπωσιακή

Καλησπέρες σε όλους τους ξεχωριστούς κηπουρούς :)

onlysand said...

ERASER !

α, με εκπλήσσεις...

ποιος σου είπε ότι η ποίηση "δεν πρέπει" να είναι άγρια...;...

δεν είναι μόνο ευχάριστα, όσα 'εισπράττουμε' (στη ζωή και, φυσικά, στην ποίηση)

και η 'γροθιά' ...χρήσιμη είναι ;)

Maria R. said...

Αθηνά,καλησπέρα...

σε ευχαριστώ για την ανάρτηση

δύσκολο κομμάτι, το καταλαβαίνω
και ειδικά όταν είναι μέρος
κάποιου συνόλου

eraser ευχαριστώ για την ειλικρίνεια..η παραδοχή αν κάτι
είναι καλό ή όχι ανεξάρτητα
με το τι έχουμε συνηθίσει ή μας
αρέσει να διαβάζουμε
είναι κάτι σπάνιο

eraser said...

Νανά, δε λέω "χρήσιμη και η γροθιά", απλά ίσως δεν χρειάζεται τόσος ζόφος για τη συνειδητοποιηση της καταστροφής... ;(

κι εγώ Μαρία, εκτιμώ τη διάθεσή σου για διάλογο

περιμένω λοιπόν το σύνολο έργο για να καταλάβω και να αισθανθώ

Καλό μεσημέρι στους αγαπητους συνΚηπουρούς :)

onlysand said...

@ Μαρία :)

δεν μου το αφιέρωσες; γι’ αυτό έγινε ο ‘κήπος’ – ό,τι του χαρίζεται να το ‘φυτεύει’, να χαίρονται τη βόλτα τους οι ...περαστικοί :)


@ ERASER :)

Βρε, μανία με την αποφυγή τού ‘πόνου’!...
Sometimes it hurts – το λένε και οι …Tindersticks! ;)

οκ, αστειεύομαι: είναι θέμα οπτικής 'είσπραξης'


καλησπέρα σε όλους τους ...βρεγμένους συν-κηπουρούς ;)

voul-voul said...

Νανά αγαπημένη,
με τον γενναιόδωρο νου και την ολοφώτεινη ψυχή
(αυτά για την υπέροχη Ποίησή σου στην 3η "Άμμο")
Επισκεπτόμενη την Ignis, είδα στη στήλη με τα μπλογκ της, ανάρτηση άλλων έξοχων ποιημάτων σου στο "Ποιείν". Τίποτα δεν μας λες!!!

Με συγκίνησε πολύ το ποίημα της Μαρίας Ρ. Σπαρακτικός θρήνος!
Τί κάνουμε όμως, οι άνθρωποι, για να σωθεί το Σπίτι μας;;;

Χαιρετισμούς πολλούς στους όμορφους Συν-Κηπουρούς, την καλησπέρα μου :)

onlysand said...

VOUL-VOUL :)

σ' ευχαριστώ για τα ευγενικά σου λόγια - όσο για το "ποιείν", τι έπρεπε να πω; Μόνο να ευχαριστήσω κι από δω τον Σωκράτη για την επιμονή του. Τα 'ποιήματα' θ' ανέβουν και στην 'άμμο 3', εν καιρώ.

Μα, η ποίηση δεν αλλάζει τον κόσμο, αισθαντικό κορίτσι. ΕΜΕΙΣ πρέπει να τον αλλάξουμε - μεταξύ άλλων, 'θεραπεύοντας' και την Ποίηση που ανοίγει νου και καρδιά...

θερμή καλησπέρα σου - καθώς και σε όλους τους "όμορφους Συν-Κηπουρούς" :)