Friday, May 8, 2009

84 ~ «Έχουμε μάθει να παίρνουμε χωρίς να δίνουμε» (;) *

* (Υπάρχουν ευτυχώς φωτεινές εξαιρέσεις): από Ignis

Ήμουν τρυφερός μαζί του
μα έμεινα μονάχα με την καλή πρόθεση
Μου είπε πως προτιμά να ζήσει χωρίς φίλους
πως η λύπη ήταν η μόνη τροφή που τον συγκρατούσε
μέσα στο πικρό υλικό των ουρανών
Έμαθα έτσι
αυτό που το μαθαίνουμε αργά ή γρήγορα
Για να αγαπήσεις πρέπει να είσαι έτοιμος να τιμωρηθείς
Αυτή είναι μια ηδονή που δαγκώνει τα χείλη της ζωής
σε σημείο που δεν καταλαβαίνεις τον κόσμο

Η αγάπη είναι ένα παράξενο προσκύνημα
στον τόπο της δοξασίας
σ’ ένα κόκκινο σφαγείο
στο οστεοφυλάκιο των σαράντα μαρτύρων

Ματθαίος Μουντές ***

*** Θα έλεγα,
το να αγαπήσεις μπορεί να είναι εύκολο. Ή ακόμα ανέξοδο.
Το να διατηρήσεις όμως την αγάπη σου ακέραια, είναι το πιο δύσκολο πράγμα
(σε πείσμα του χρόνου, σε πείσμα των καταστάσεων, σε πείσμα της ιδιοσυστασίας τού άλλου, σε πείσμα τού ευμετάβλητου που πάντα καιροφυλακτεί)
Πρέπει και αυτή η αγάπη και εσύ ο ίδιος να αίρεσαι σε δυσθεώρητα ύψη
Διαρκώς.

Μάρτυρες μας κάνει μόνον εάν ο άλλος αδυνατεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων
Και τότε ματαιώνεται το θαύμα
Αν όμως συναινεί στην ανταπόδοση, αν πληροί όλες τις προδιαγραφές της ποιότητας των συναισθημάτων, αν ρέπει στα ίδια λεπτόσχημα άνθη των αισθήσεων, τότε αυτή είναι η μόνη είσοδος εν ζωή σε ένα παράδεισο του οποίου ακόμα και ο άλλος είναι υποδεέστερος.

(από onlysand):
Τελικά, μήπως είναι δύσκολο και ν’ αγαπήσει ο σύγχρονος άνθρωπος; όλο και πιο περιχαρακωμένος στο ‘εγώ’ του...
Και η ‘ματαίωση του θαύματος’ της (επι)κοινωνίας τού υπέρτατου αγαθού, της Αγάπης, μήπως έγκειται στην ανικανότητά του ακόμα και ν’ αγαπηθεί;...
Επίσης, ο ‘τρόπος ζωής’ που έχουμε ‘διαλέξει’ (ή παρασυρθεί σ’ αυτόν), μήπως είναι τελικά τόσο ‘στεγνός’ που δεν επιτρέπει το θρίαμβο του (αυτονόητου) Καλού, το οποίο δεν χρειάζεται παρά μία ανοιχτή ψυχή να το υποδεχθεί; Kαι, να'ναι, άραγε, αυτή η εκ-πτωση μας απ' τον Παράδεισο;...
Τόσα πολλά, αναπάντητα ερωτήματα για να βασανίζεται η ατελής μας φύση…

Δεν ξέρω τι φταίει Νανά μου... Ίσως είναι η ιδιοσυστασία των ανθρώπων και η αγάπη όλη μια σφαίρα, κάτι σαν ήλιος μα που δεν περιστρέφεται - έτσι ο καθένας αρκείται σε μια πλευρά του. Ίσως εγώ βλέπω την μία, και αν κάποιον αγαπώ, αυτός τυχαίνει να βλέπει την άλλη και έχει άλλη άποψη... Τότε μπορεί να του δείξω κηλίδες σε αυτόν τον πυρό ήλιο, σημάδια και σκιάσεις, λάμψεις κι αντανακλάσεις, μα ο άλλος να μην τις βλέπει... και αντίστροφα...

Ίσως πάλι οι άνθρωποι θεωρούν δεδομένο αυτό που έχουν, το γεύονται πλουσιοπάροχα σε ένα τραπέζι και νομίζουν ότι θα τους δίδεται εσαεί. Προς τι να πασχίσουν; νομίζουν ότι στο κελάρι τους θα βρίσκουν πάντα τις εκλεκτές τις γεύσεις για να τις ανασύρουν όταν πάλι πεινάσουν...

Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω τι φταίει. Πάντως όσοι είναι περιχαρακωμένοι στο εγώ τους, τα πάνε απείρως καλύτερα... διότι αγαπάνε τον εαυτούλη τους τόσο που δεν τον βασανίζουν... "ωπς λένε ως εδώ, τώρα αρχίζει η ταλαιπωρία, αποσύρομαι"...
Και τραβιούνται.
Μα ο άλλος (αυτός που εμμένει όταν αγαπά να βάζει το άλλο πρόσωπο πιο ψηλά από τον εαυτό του) κωπηλατεί και κωπηλατεί, στις φουρτούνες απέναντι συνεχίζει (ως να πνιγεί...χαχαχα)

Νομίζω πάντως ότι φοβόμαστε τα δυνατά. Φοβόμαστε (κάποιοι) να αφεθούμε... διότι όλα αυτά θέλουν να καίγεσαι ("Let it burn inside, and try only to fade and die" που λέει και το αγαπημένο μου τραγούδι του Βαγγέλη Παπαθανασίου, το "Still, my heart-losing sleep").
Και η φωτιά βασανίζει. Σημαδεύει την επιφάνεια των πραγμάτων, δεν αρκείται εκεί, εισχωρεί...
Μπορεί να τινάξεις και τον κόσμο σου και την ζωή σου και τον εαυτό σου στον αέρα (μιλώ για την άλλη αγάπη, την λάβα την ερωτική) και καλοβολεμένοι όλοι στον μικρών ορίων κόσμο των (στο φέουδό των) πώς να αντέξουν όλο τούτο; Ασ’το, σου λέει... πού να τρέχω τώρα... κι έτσι ζω...
Χωρίς.
Άσ’το. Γιατί η πυροστιά αυτή θέλει να βάζεις κι εσύ το μερτικό σου, κι όχι να την αφήνεις να φθίνει, να γίνεται χόβολη... Και τέλος να μένουν μονάχα στάχτες για να τις πάρει ο αέρας της λήθης.
Ασ’το.
Α, ναι, κι έτσι καλοζείς... χωρίς. Και τα πλοία δεμένα στο λιμάνι ωραία είναι, δεν κινδυνεύουν.

Ίσως όλο το θέμα έγκειται στο ότι έχουμε μάθει να παίρνουμε χωρίς να δίνουμε...
Παντού.
Να δίνεις το λιγότερο που απαιτεί το περισσότερο των επιθυμιών σου.
Μα άντε να λάβεις τα πολλά και τα σπουδαία έτσι!... θέλει κι αντίτιμο η αγάπη, διόδια ακριβά για να εισέλθεις στο βασίλειό της, από τις παρακαμπτήριους δεν μπορείς να βιώσεις και πολλά...

Νομίζω όμως ότι έχεις πέσει διάνα σε αυτό που λες για τον Παράδεισο. Το όρισες ολόσωστα.
(ο οποίος όταν νοιώθεις την πλήρωση της αγάπης, την ευτυχία της, χωρά και από τις χαραμάδες ενός χώρου, από παντού η αιώνια Εδέμ αυτή εισβάλλει, στον αέρα που εισπνέεις, παντού ευρίσκεται)
Οι μύθοι τελικά όταν αποσυμβολίζονται δείχνουν βασικές αλήθειες. Μου αρέσει αυτό, η κρυμμένη ουσία που τελικά φανερώνεται στην διαύγεια της δυνατής σκέψης. Στην προσωπική αλήθεια (η πεπατημένη δοξασία είναι ανίσχυρη να βαστήξει τις πιθανές ερωτήσεις, είναι για όσους αρκούνται χωρίς να διεισδύουν) και κρίση που φωτίζει όλο το οικοδόμημα ενός μύθου, το ανακαλύπτει και το αποκαλύπτει.
Ναι, το πιστεύω απόλυτα ότι εκεί είναι η Έκπτωσή μας. Τα φτερά που θα είχαμε, τους κόσμους που θα φτάναμε, που θα μας ανήκαν, αλλά πια...

"Επειδή ετούτα τα φτερά δεν είναι πια φτερά για να πετούν
Παρά μόνον ριπίδες να χτυπούν τον αέρα
Τον αέρα που τώρα είναι εντελώς μικρός και ξερός
Πιο μικρός και πιο ξερός κι από τη θέληση"

(τελικά η Τετάρτη των Τεφρών του Τ.Σ. Έλιοτ -το Ι- με έχει σημαδέψει, δεν είμαι σε θέση να το διαβάσω, να το απαγγείλω χωρίς να σπάσει η φωνή μου σε χίλια δυο κομμάτια)

Φιλιά εν αφθονία.
Και φιλία εν συνεπεία.

Καλές ολόφωτες ημέρες για όλους μας
Κι αγάπη ("μείζων δε τούτων η αγάπη")

(από Eraser):
Νομίζω πως μας έχουν βαρύνει οι εποχές, έχουν στεγνώσει τα κουράγια μας...
Γιατί χρειάζεται δύναμη η Αγάπη, απαιτεί κι από μας να καταθέσουμε!
Τέτοια δύναμη/δυνατότητα, έχουν μόνο οι νέοι με ορμή για ζωή, αλλά κι αυτοί τώρα έχουν δηλητηριαστεί από μας και κοιτάνε μόνο τον εαυτούλη τους και την επαγγελματική τους εξέλιξη, τρομάρα ΜΑΣ...

Eraser, όπως τα λες... στεγνώσαν τα κουράγια μας... μαζί και οι καταθέσεις της ζωής των συναισθημάτων.
Μόνον αιθεροβάμων μπορεί να είναι κανείς πια... σε μια τράπεζα που όλο παίρνει, να δίνεις να δίνεις ελπίζοντας ότι θα εισπράξεις κάποτε... χαρά
Και εκείνα τα φτερά τόσο τεράστια όσο έχει ένα άλμπατρος
(αχ μην θυμηθώ και άλλο ποίημα εδώ, ολίγον από Μπωντλέρ... άλλη εκδοχή αυτή.... των φτερών που βαραίνουν τόσο πολύ ώστε αδυνατούν να πετάξουν...
Κι αν βάλω άλλο ένα ποίημα κοντά για φτερούγες πιο μεγάλες από τους ουρανούς...)

15 comments:

nyxterino said...

όταν ο "άλλος" μετουσιώνεται σε "εγώ", έτσι που να μην ξεχωρίζεις αν το δικό σου είναι ή το δικό του..

έτσι έχουν τα πράγματα,Νανά μου,με την αγάπη,

"και δε μας μένει παρά ν' αποφασίσουμε", ελαφρά παραφράζοντας.

καλή μας μέρα..

eraser said...

Και μέσα από τη θλίψη, και μέσα από την παραδοχή, αναδύεται το αισιόδοξο πείσμα της Ignis

χαίρομαι που τη 'γνωρίζω', χάρη σε σένα Νανά, που έχεις τη μεγαλοψυχία να αναδεικνύεις τους άξιους!

Υ/Γ. η δική μου συμμετοχή ωχριά μπροστά της - σε... συγχωρώ που με "εκθέτεις" ;)

Καλησπέρα σας :)

onlysand said...

@ ΑΡΙΑΔΝΗ :)

ΕΔΩ είμαστε, λοιπόοον...

και δεν μας μένει παρά να ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ! - σωστά το λες, Πυρετική μου - όλα είναι ζήτημα προτεραιοτήτων! ;)


@ ERASER :)

προσυπογράφω άπαντα τα γραφόμενά σου για την Ignis (και λίγα είναι)!


Όμορφο, θερμό βραδάκι σε όλους! :)

Ignis said...

εγώ το πρωί που το είδα βιαστική (αυτή η βιασύνη θα μας φάει, αλλά πού να χωρέσουν όλα, και τα θέλω και τα πρέπει, σε μια μέρα) έβαλα τσιρίδα
ένα
ααααααααααααααααααααα που με άκουσαν σε όλο το λεκανοπέδιο (έχω φωνάρα) και όχι μόνον στο λεκανοπέδιο (έχω φωνάρα λέμε)
Και να διαμαρτυρηθείς προς τι; Από αυτό που ξέρει η Νανά δεν σαστίζει. Να της πω τι, "τις φλυαρίες μου μην αναβαθμίζεις σε αναρτήσεις;"
Ε, εγώ θα το πώ (δεν εισακουόμεθα Eraser μου, η εκλεκτή μας Οικοδέσποινα είναι αγύριστο κεφάλι) και θα πέσει στον βρόντο
Αρα δεν διαμαρτύρομαι. Συνήθισα.
Ήρθα λοιπόν να αφήσω ένα εικονοποίημα, (είναι ινδιάνικη ποίηση) που άπλωσα πάνω σε άνθη αμυγδαλιάς.
Ένα ποίημα που με μια μελαγχολική αξιοπρέπεια αποδέχεται το σύντομο των πραγμάτων, την μια ανάσα και μόνη που είναι όλη μας η ζωή..
Επιφυλάσσομαι για άλλα εικονοποιήματα (ακούς Νανά;;;, ) σε καλύτερα μήκη χρόνου (τώρα μου...κόντυνε)

Αριάδνη μου, όπως τα λες. Να μην ξεχωρίζεις το εγώ σου από το δικό του. Αυτό είναι το ζητούμενο η απόλυτη ένωση, να χαθείς μέσα στον άλλον (κι αν χαθεί κι αυτός αντίστοιχα…εκεί γίνεται το θαύμα)
Αν δεν υπάρχει αυτό, αν δεν νοιώθεις έτσι, κάθε άλλη "ένωση" είναι για τα ζωάκια. Γίνεται κι αυτό, ίσως χρειάζεται κι αυτό, αλλά η ζωή μας δεν είναι αυτό.
Πρώτα η ψυχή εράται τον άλλον και το σώμα έπεται. Ακολουθεί με σεβασμό. Δεν φέρνει καμία αντίρρηση, συναινεί και επαυξάνει.
Επιλέγουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε και πώς να κινηθούμε. Και αν συμβιβαζόμαστε και πώς κι ως πού.

Eraser (πώς πάνε οι λακκουβίτσες;;; σκάβεις σκάβεις; Θα φέρω το φτυαράκι μου την άλλη φορά να μάθεις. Θα φτιάξω λαγούμια) σταμάτα παιδάκι θα το πάρω απάνω μου. Έχω να σου πώ ότι σύμφωνα με αυτούς που με γνωρίζουν ουχί εντός εισαγωγικών, δεν τρώγομαι ούτε ωμή ούτε ψημένη (μπουχαχαχα)
Ναι, είμαι πεισματάρα. Και μουλωχτή. Κι έχω και ένα σωρό ελαττώματα. Και ακόμα δεν είδατε τίποτε (βοήθειά σας)
Και φλύαρη και θεόμουρλη και νυστάζω τώρα και πάω να κοιμηθώ και σας έφεξε (σταματάω την πάρλα)

Ignis said...

Και αργή
και μέχρι να κουνηθεί το αριστερό μου βρωμάει το δεξί μου και λέμε μέχρι να γράψω το κατεβατό είχε γράψει η Νανά και.... εδώ είσαι καλέεεεεε;;;;

Λοιπόν...άλλη μια εικονίτσα για καληνύχτα

(νυχτερινός σαδισμός..ρέμβη στο Μπαλί)
(αααααχ)

onlysand said...

IGNIS !!!

εδώ είμαι, αλλά δεν ξέρω αν προλαβαίνω τον ...Μορφέα (σου) !
αυτά παθαίνω μ' εσάς, τις πρωινές (βλ. και Αριάδνη: 5:03 ΠΜ !!! - μόλις, και αν, με έχει πάρει ο ...ακατάδεκτος...)

μόλις σου απάντησα στο μέιλ - και, λαμβάνοντας αυτά εδώ τα υπέροχα, ξαναήρθα.

σε λίγο θα εντάξω το 'ινδιάνικο' ανάμεσα στα τρυφερά σου λόγια ;)

καλά λες, πολύ σωστά: και πεισματάρα και αγύριστο κεφάλι (είμαι!)

αλλά κι εσύ, βρε Ατελείωτη! (μεταξύ άλλων, μ' έκανες και έσκασα στα γέλια!!!)

και, άκου Eraser μου, τα δικά μας κειμενάκια - γι' αυτό και σε διαφοερτική στοίχιση - είναι 'βοηθητικά' για την ανάλυση της Ignis. απλό.

πάρτε τώρα όλοι το 'Μπαλί' για όνειρα! Μόλις το είδα, Χρυσορυχείο μου, πήγα να τσουγκρίσω τα ποτήρια... αααχ και πάλι αααχχχ

~~~~~~~~~ (= κυματάκια φλοίσβου)

xxxxxxxxx (= φιλιάαα)

meril said...

καλημέρες τρυφερές σ' όλους/ες τους συνταξιδιώτες/τισσες.....

voul-voul said...

Νανά, ανθισμένη και γενναιόδωρη !

η σημερινή έξοδος προβλέπεται βραδινή, γι' αυτό... προλαβαίνω να στείλω την ευχή από τώρα! :)

καλή και όμορφη βδομάδα σε όλους τους φίλους Κηπουρούς

(με προεξάρχουσα την Ignis, συγχωρέστε μου την "αδυναμία", που έρχεται πάντα φορτωμένη ΔΩΡΑ πλούσια μέσα από την ψυχή της!
και όχι σαν κι εμένα που καταφθάνω κάθε μέρα με άδεια χέρια...)

να είστε όλοι καλά :)

meril said...

Ευτυχώς -μα την αλήθεια- που υπάρχεις!
που υπάρχουν οι οι αληθινοί οι ποιητές
να σταματήσει πια η άσκοπη παράθεση λέξεων ακριβών
ίσα για την εντύπωση...

Εξαιρετικό το ποίημά σου Νανά
Κι όσο για την κατακλείδα τι να πω
ας μιλήσουν οι στίχοι σου

"Πολύ συχνά, οι αποδείξεις είναι
μπρος στα μάτια μας - όταν εμείς
αδιάκοπα αφηγούμαστε
τον εαυτό μας."

onlysand said...

MERILou :)

βρε, καλώσ’ το το επανακάμψαν λουλουδάκι :)
(θα σου έγραφα για το 1ο σχόλιο)

μα τώρα, βλέποντας και το 2ο :
καλώσ’ το το λουλουδάκι που κρατάει το κλαδευτήρι – χαίρομαι να σ’ ‘ακούω’ έτσι ;)

είναι βαριά η καλογερική, δεν λένε;
Ε, σκέψου η ...κοσμική (και όχι με την συμπαντική έννοια του όρου...)

Δεν βαριέσαι... όλα εδώ θα μείνουνε (εκτός από μας)


@ VOUL-VOUL :)

σωστά το επισημαίνεις για την Ignis - αλλά "με άδεια χέρια" κανείς δεν έρχεται εδώ.
και μόνο η παρουσία του καθενός από σας, καταθέτει ευαισθησία και αγάπη.

καλή και φωτεινή βδομάδα, καλό μεσημέρι σε όλους :)

mytF said...

Προς Ignis
Έψαχνα τρόπο να αφήσω κάποιο σχόλιο. Στο http://alma--mater.blogspot.com/ δεν το βρήκα. Ψάξε, ψάξε όμως έφθασα και εδώ. Το μήνυμά μου είναι τούτο: Δεν φαντάζεσαι πόσο χάρηκα που σε διαβάζω ξανά!

eraser said...

Νανά θαυμαστή !

έγραψες πάλι 2 διαμάντια και μας τα προσφέρεις με τη γνωστή γενναιοδωρία σου (και κλείνοντας τα σχόλια), την υπέροχη φαντασία και την αστείρευτη έμπνευσή σου!

με τη δήθεν "ελαφρότητα" που προσδίδεις στα σοβαρά θέματα. Έξοχα!

Και τι ξεχωριστές μουσικές διαλέγεις!

Χρόνια Πολλά στο Ντινούλι! (γενέθλια;)

Καλημέρες σε όλους τους συν-Κηπουρούς (που όμως φαίνεται έχουν πάρει τους δρόμους! ;)

the_return said...

Ηράκλειτος και Πυθαγόρας, και ανάμεσά τους ο Παρμενίδης με ένα "ένα" τόσο ακίνητο, ωσάν ...μενίρ στη μέση του δρόμου, καθώς ταυτόχρονα υποβάλλει με το ελλειπτικό σχήμά του την ιδέα του "μηδενός", ήτοι τις εντυπώσεις του εξωτερικού κόσμου.

Οι προσωκρατικοί συγκεντρώνουν πάντα το θαυμασμό μου, διότι αν και πιο "primitive"(λέμε τώρα) σε σχέση με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, εν τούτοις "αρπάχτηκαν" από τα πλέον έσχατα θέματα του κόσμου.

Σαν ιδιοφυή παιδιά, έσκαβαν την άμμο της παραλίας των μορφών και των εικόνων του κόσμου, "ψάχνοντας" για τον κρυμμένο θησαυρό της "ουσίας" από κάτω.

Χαιρετώ Νανά μου, χαίρομαι πάντα να σε διαβάζω :)

voul-voul said...

Νανά μου, έξοχα ποιήματα, ανυπέρβλητη σύλληψη στη θαυμάσια γραφή σου!

Δεν έχω λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα που μου γεννούν τα κείμενά σου

Και ο Ριτέρν, δεν μπορούσε παρά να "ανυψώσει" το ποίημα στο πλαίσιο που του αρμόζει

Χαιρετώ όλους τους εκλεκτούς φίλους-συνταξιδιώτες-συνΚηπουρούς

να είστε όλοι καλά!

onlysand said...

My RETURN :)

μας έστειλες πάλι - 'παραλία'!

Μου έδωσες μια ιδέα τώρα: το εξαιρετικό σου σχόλιο, να μπει ως συμπλήρωμα-υποσημείωση κάτω απ' το 'ποίημα'


VOUL-VOUL :)

καλή σου μέρα ευγενικό και ΕΚΛΕΚΤΟ κορίτσι


Με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω θερμά τους άγνωστους e-φίλους που μου στέλνουν μέιλ - όλα τα διαβάζω, αλλά δεν έχω τι να απαντήσω στα κολακευτικά σας σχόλια... ;)


ΚΑΙ στους όμορφους συν-κηπουρούς ένα υπέροχο Σ/Κ ! :)