Friday, October 16, 2009

Το πνεύμα τού ωκεανού, φθινόπωρο

Στις πλημμύρες του φθινοπώρου, εκατό ρέματα χύθηκαν στον ποταμό. Φούσκωσε τόσο στη θολή πορεία του, που ήταν αδύνατο να ξεχωρίσεις μια αγελάδα από ένα άλογο στην απέναντι όχθη ή στα νησάκια.
Το Πνεύμα του ποταμού γελούσε χαρούμενο, που όλη η ομορφιά τής γης συγκεντρώθηκε μέσα του. Το ρεύμα του ταξίδεψε ανατολικά, μέχρι που έφτασε στη Βόρεια Θάλασσα. Εκεί, κοιτάζοντας προς τα ανατολικά και βλέποντας ότι δεν υπήρχαν όρια στην πλατιά έκτασή του, η χαρά του άρχισε να αλλάζει. Αντικρύζοντας τον ωκεανό, αναστέναξε και είπε στη Βόρεια Θάλασσα:
"Μια χυδαία παροιμία λέει ότι όποιος έχει ακούσει πάρα πολλές αλήθειες, νομίζει πως κανείς δεν είναι ίσος με αυτόν. Κι εγώ, είμαι ένας απ' αυτούς. Παλαιότερα, όταν άκουγα ανθρώπους να μειώνουν την διδασκαλία τού Κομφούκιου ή να υποτιμούν τον ηρωισμό του Πο Γι, εγώ δεν το πίστευα. Αλλά τώρα που κοιτάζω την ανεξάντλητη απεραντοσύνη σου - δυστυχώς για μένα, αν δεν σε είχα φτάσει, θα ήμουν για πάντα ο περίγελος εκείνων με τη μεγάλη φώτιση!"

Σ' αυτό, η Βόρεια Θάλασσα (το Πνεύμα του Ωκεανού) απάντησε:
"Δεν μπορούμε να μιλάμε για ωκεανό σ' έναν βάτραχο που περιορίζεται στο ρυάκι του. Δεν μπορούμε να μιλάμε για πάγο σε ένα έντομο του καλοκαιριού, που περιορίζεται από τη σύντομη ζωή του. Δεν μπορούμε να μιλάμε για Tao σ' έναν παιδαγωγό, ο οποίος περιορίζεται στη γνώση του. Τώρα όμως που βγήκες από την στενή σφαίρα σου και έχεις δει τον μεγάλο ωκεανό, γνωρίζεις την ασημαντότητά σου, και μπορώ να σου μιλήσω για μεγάλες αρχές.

Chuang Tzu: Οι πλημμύρες του φθινοπώρου