Monday, December 14, 2009

Τι σκέφτεται ...η γάτα

Κοιτάζοντας μέσα στον ουρανό, με αγάπη και ευγνωμοσύνη
η καλοσύνη των άλλων μπαίνει μέσα σου σαν ανοιξιάτικη βροχούλα
φέρνει καινούργια ζωή στην καρδιά σου˙
και στον έρημο δρόμο, ποτέ δεν είσαι μόνος.
Όταν σφυρίζει ο άνεμος ανάμεσα στα δέντρα
και το καλοκαίρι τής θάλασσας είναι πια μακρινό
χαιρετώ τα φύλλα που φεύγουν˙
φλυαρούν με τους τρελούς αγέρηδες που τα παραπλανούν και τα παίρνουν μαζί τους
σαν πεταλούδες καφετιές, με βούλες-υποσχέσεις: ‘του χρόνου πάλι, του χρόνου’!...
Όλα τού χρόνου (είναι)...
Και αλύπητα αφήνουν τα κλαδιά τους γυμνά κάτω απ’ το ασημένιο βλέμμα τού φεγγαριού ανυπεράσπιστα γυμνά στην παγωμένη αχνογάλαζη ανάσα τού χειμώνα
φύλλα καιόμενα στο κρύο τού απογεύματος, τα χρώματα τρέχουν να κρυφτούν˙
τρέμει λεπτή ατελέσφορη κουβερτούλα η ομίχλη.
Πολύ επείγοντα πρέπει να ’ναι τα μηνύματά τους για να μας τα φέρνουν κάθε χρόνο.
Μόνο πολύ μακρινό, ένα παιδικό γέλιο και το στριφογυρίζει ανελέητος αέρας
στα συντρίμμια τού θέρους˙
η νύχτα πιέζει στο παράθυρο το σκοτεινό της πρόσωπο
καλά, σε είδα! - το σοφό φεγγάρι γνωρίζει
τη σκηνή καλύτερα απ’ όλους μας.
Ευγνωμονώ τα άγνωστα ποιήματα που, μόλις τα διαβάσω, είναι σαν φίλοι απ’ τα παλιά...
Nα τη! Βαθιά, σμαραγδένια μάτια που συλλογίζονται το άπειρο.
Τι να βλέπουν μέσα στην ψυχή μου;


Μπορούν να διαβάσουν την επιθυμία μου να είμαι περισσότερο γάτα παρά άνθρωπος;
Να χορεύω με χάρη μαζί με τα πουλιά που μοιάζουν με φύλλα πετώντας για λίγο στον ουρανό
και να επιστρέφω στα κύματα της χλόης και τις υγρές ευωδιές των λουλουδιών
με νωχελικές κι αδιάφορες κινήσεις να γράφω τα άυλα ποιήματά μου στον αέρα
ή να βυθίζομαι απαλά στη θάλασσα της σιωπής...
να κάνω ατέλειωτες βόλτες και πάντα να τους λείπω για να έχω δικαιολογία να επιστρέφω...
Είμαι ακατάδεκτη στις κολακείες, πιάνω κλεμμένα φιλιά στον αέρα,
δεν θέλω φιλίες με αγνώστους.
Όχι πως δεν προσέχω την περιέργειά τους για την ουρανοσταλμένη ομορφιά μου
– χωρίς τη συγκατάθεσή μου κανείς δεν μπορεί να μου δείξει ούτε καν τον σεβασμό του.
Είμαι η πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή, όσο ο πιανίστας ιδρώνει αγχωμένος
πάνω απ’ τις νότες του˙
συμπονώ τις ραγισμένες καρδιές, εγώ όμως δίνω τη δική μου μόνο όπου θέλω.
Ξέρω ότι γεννήθηκα για να με λατρεύουν όσοι με συναντούν˙
η στιλπνή γούνα μου, η λυγερή κορμοστασιά μου θα γοητεύσουν εκείνους
τους ανυποψίαστους ανθρώπους που πιστεύουν ότι μια γάτα είναι απλώς μια γάτα˙
είναι σίγουρο ότι θα με πλησιάσουν για να δουν από κοντά ένα ζωντανό θαύμα.



Κι εδώ, με τη χορηγία τού περιηγητή mat, η γάτα ...ΜακΓκάιβερ σε ειδική αποστολή !;)

Cats and monkeys - monkeys and cats - all human life is there. Henry James

12 comments:

Roadartist said...

Μα καλά πως έγραψες ένα τέτοιο κείμενο από την στιγμή που δεν είναι η συμπάθια σου;; :)
Πραγματικά ξεχωριστές σκέψεις..και ναι υπάρχουν στιγμές που έχω παρόμοια σκεφτεί 'πόσο θα ήθελα να ήμουν γάτα'.. Είναι γλύκιες, φοβερά ανεξάρτητα πλάσματα.. Αληθινά και γνήσια χανιμάκια :)
Νανά μου έλειψες! Να περνάς μου δίνεις χαρά.. :)
Πολύ ευχαριστώ..

onlysand said...

Χαμινάκι σαν κι εσένα δεν υπάρχει δεύτερο!

σε θαυμάζω, αεικίνητο παιδί :)

εγώ σ' ευχαριστώ...

υ/γ. εύχομαι να διαλύθηκαν οι (μέσα) 'συννεφιές' ;)

eraser said...

Νανά, επιτέλους!

πού μας αφήνεις μεσ' το κρύο; μας έλειψες πολύ!

απίθανο το κείμενο!...
και κορυφαία η "γαλανομάτα" ;)

εσύ να μην τις συμπαθείς; δεν το πιστεύω...
αφού είσαι και η πρώτη... γάτα!... ;)

Καλή εβδομάδα σε όλους τους φίλους συν-Κηπουρούς!

onlysand said...

:))) ERASER !

όχι, βρε παιδί - και βέβαια τις συμπαθώ. και πολύ μάλιστα: μέχρι ...θαυμασμού!

απλώς, το Χαμινάκι με "είχε για γατόφιλη" και εξεπλάγη όταν της είπα ότι αγαπάω τα σκυλιά

Καλή εβδομάδα και σε σένα και σε όλους τους φίλους και περαστικούς :)

Roadartist said...

Οι συννεφιές καλώς ή κακώς συνεχίζουν φίλη μου :) αλλά προσπαθούμε ..και ίσως ξεδιαλυθούν... Κράτα ανοικτά τα σχόλια.. :) φιλάκια!

voul-voul said...

Νανά μου, τι χαρά είναι αυτή;!

ερχόμουν 2-3 φορές την ημέρα, να δω πότε θα μας... "επισκεφθείς"! ;)

υπέροχα όπως πάντα τα λόγια σου (καθώς και τα γλυκόπικρα στην "Άμμο" μας)
και τόσο γλυκούλια τα γατάκια, είναι αξιολάτρευτα!
Αχ, τι μου θύμισες, έχω χάσει πέρσι την "καφετούλα" μου, κι ακόμα να το ξεπεράσω...

Συμφωνώ με το "Χαμινάκι": άσε μας τα σχόλια ανοιχτά, pls!... :)

onlysand said...

όχι "καλώς ή κακώς", ΧΑΜΙΝΑΚΙ μου :)
μόνο ΚΑΚΩΣ !

φουουου...φ... Να φύγουν τα συννεφάκια αμέσως! Δεν σου ταιριάζουν!

εξάλλου, τι είναι αυτά μπροστά στην ...αιωνιότητα; αέρας... (που, επιπλέον, δεν μας αφήνει να 'αναπνεύσουμε'!;)
Μην τους δίνουμε περισσότερη σημασία απ' αυτήν που (δεν) έχουν...

φιλάκια (με θετική σκέψη) xxx

onlysand said...

Καλώσ' τη και τη VOULίτσα :)

τιμή μου είναι οι 'επισκέψεις' σου - όπως και όλων των φίλων που περνάνε απ' τον 'κήπο' και την 'άμμο'*

*όπως θα δεις και εκεί, τα σχόλια αυτές τις μέρες θα ανοίγουν κάθε Τρίτη

ώστε έτσι, η 'καφετούλα' σου... Εσύ να σκέφτεσαι ότι απλώς ...ξεπόρτισε και περνάει καλά ;)

ΚΑΛΗΜΕΡΑ σε όλους τους συνταξιδιώτες :)

Έλλη said...

Αχ, τις λατρεύω τις γάτες!

υπέροχο αφιέρωμα, να είσαι καλά :)

Χρόνια Πολλά σε όλους

Έλλη

Ελένη Νανοπούλου said...

''Κι αφήνω μειδίαμα σε λέξεις
να χωρώ μέσα κι έξω
πάνω σε άμμου δρόμο
στη χόβολη των ματιών
όπου μαζεύουν ίχνος – ίχνος
τον καιρό…’’

Υπέροχο δώρο, ανεξάντλητα μάτια!

Χρόνια Πολλά και Καλά!
με αγάπη αγάπη αγάπη

onlysand said...

Επίσης, Έλλη :)

ό,τι πολύ επιθυμείς, να'ρχεται να σε βρίσκει!

χαίρομαι που σου άρεσαν οι γάτες μας! ;)

onlysand said...

Χρόνια Πολλά με όμορφους καιρούς, Ελένη :)

κι εσένα το δώρο-ποίημα, ανεκτίμητο

Η Αγάπη όλα τα κινεί, τα θάλπει και τα αναζωογονεί - να είσαι καλά!