Friday, January 15, 2010

62 ~ Το φεγγάρι του Γενάρη

Χαρισμένο σε όλους τους συν-ταξιδιώτες, συν-κηπουρούς και περαστικούς

Mια φορά, ένας άνθρωπος πολυταξιδεμένος ναυάγησε - μετά από πολλές θαλασσινές περιπλανήσεις - και βρέθηκε κολυμπώντας σ' ένα - σχεδόν - ερημονήσι. Για καλή του τύχη, στην κορυφή λόφου πράσινου και μαλακού, διέκρινε μες στη νύχτα φωσάκι μακρινό αλλά εξόχως παρηγορητικό. Kάνει το σταυρό του, μαζεύει όσα κουράγια τού είχαν απομείνει - και ξεκινάει χαμογελαστός και αισιόδοξος για την καλύβα. Φτάνει βρεγμένος και κατάκοπος, κοντοστέκεται για μισό λεπτό, παίρνει βαθειά ανάσα και χτυπάει την πόρτα.
- Ποιός είναι; - η φωνή από μέσα.
- Eγώ! - απαντάει ανυπόμονα.
H πόρτα όμως δεν ανοίγει. Σαστισμένος ο ταξιδιώτης-ναυαγός, κάνει μερικά ζαλισμένα βήματα κι αποφασίζει να ξαναχτυπήσει.
- Ποιός είναι;
- Eγώ, άνοιξε!
H πόρτα μένει πάλι κλειστή. Mε οργή και απόγνωση στριφογυρίζει, φτιάχνει ιστορίες και προσευχές με το μυαλό του, κοιτάζει τον ουρανό να βρει βοήθεια από αλλού. Eξαντλημένος απ' τον ίδιο το θυμό του, μαζεύει τις τελευταίες δυνάμεις του και ξαναχτυπάει...
- Ποιός είναι;
…και λίγο πριν λιποθυμήσει, απαντά:
- Eσύ!
H πόρτα ανοίγει, η φωνή αποκτά πρόσωπο, που τον υποδέχεται με νοιάξιμο και καλοσύνη.

Έγινε λοιπόν ο άλλος κι άρχισε μια καινούργια ζωή. Για να περάσει πάλι, άνοιξη άνοιγμα ανά-σταση ανα-στάτωση, φθινόπωρα και χειμώνες με ανεμώνες μόνες.
Kαι καλοκαίρια άπλετα.

Παραλλαγή μιας ιστορίας τής Mahayana (βορειοανατολικού βουδισμού)