Friday, March 25, 2011

25η Μαρτίου

Ο άνεμος φυσάει πάντα, όπως τον άκουσε ο Όμηρος
- ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ. Φερνάντο Πεσόα

Τα λόγια που είπε ο Μάρκος Μπότσαρης στον λόρδο Βyron,
στα ελληνικά
και χωρίς την παρουσία διερμηνέως, στην συνάντηση
που όρισε
γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Νίκος Χουλιαράς :

Καμιά πενηνταριά οργιές μακριά απ’ το σπίτι, εκεί, στο δρομάκι που βγάζει
ίσια στη μεγάλη ντάπια, στο μέρος που ο δρόμος στενεύει
κι αριστερά στο πλάι του κάνει μια καμπουρίτσα, εκεί είναι μια πέτρα.
Πέτρα σκούρα σαν καπνός.
Εκεί ακριβώς, κάτω απ’ την πέτρα, έχει χώμα. Κίτρινο θαμπό στα πλάγια
που όσο πάει και μαυρίζει προς τη μέση.
Από κει αρχίζει μια λακουβίτσα με νερό.
Στην άκρη το νερό και δεξιά καθώς κοιτάμε προς τα κάτω, έχει τέσσερα χορταράκια κατεβατά. Το πρώτο είναι μαυροκίτρινο, το δεύτερο, κρατημένο απ’ το πρώτο,
είναι πράσινο χλωρό. Τ’ άλλα τα δυο, είναι κιτρινωπά, κι έχουν απάνω
κάτι σποράκια καφετιά, που κοκκινίζουν προς τις άκρες.

Εκεί που τελειώνουν τα χορτάρια, αρχίζουν απότομα κάτι γκρεμνά - μαύρα βραχάκια, γεμάτα σκισμές. Το νερό της λακούβας είναι θολό και κρατάει τα βραχάκια μέσα του ανάποδα, βουνά μαυροπράσινα που μεγαλώνουν, και τις σκισμές, ποτάμια μαύρα
που ραγίζουν το νερό κι ανοίγουν μέσα στη θολούρα σα να ’ναι χώρος θαλάσσιος
μεγάλος, πιο μεγάλος κι απ’ τη δική σας την αυτοκρατορία.
Εκεί απάνω, περνάνε τώρα που σου μιλάω, μυγίτσες και ζωύφια.
Ανηφορίζουν και κατεβαίνουν.
Γυαλίζουν λίγο κι ύστερα χάνονται. Εκεί απάνω, σαλεύει ακόμα
ένα άσπρο φτερό σαν ερημιά.
Σ’ αυτήν εκεί τη λακουβίτσα εγώ την είδα την πατρίδα μου.
Μεγάλη, μαύρη, γεμάτη ζάρες και μυστικά.
Με θάλασσες πολλές και βράχια. Με σκοτεινά περάσματα και πετεινά από αίμα.